lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice


2 reacties

What’s in a name?! (slot)

We have a name!

Ik had vrij snel een naam (eigenlijk al vanaf dat ik het geslacht wist), maar Lief was niet zo snel te overtuigen van naam1 op mijn lijst. Probleem is echter: als ik ergens mijn zinnen op heb gezet, dan ben ik er – helaas en hoewel ik écht wel probeer – niet zo snel vanaf te brengen. Ik slaagde er dus niet in om met een, naar mijn gevoel, evenwaardig alternatief te komen.

Lief vond een van de namen van de shortlist van vijf jaar geleden het mooist, maar hoewel ik die naam ook nog steeds mooi vind, vond ik dat baby 2 zijn/haar leven niet met de leftovers van grote broer moest starten. Ik wou dus iets wat toen niet op de lijst stond… zoals naam1 op mijn lijst dus.

Aandringen werkt echter niet bij de liefde van mijn leven, laten bezinken meestal wel. Ik liet het hele topic dus maar even voor wat het was in de veronderstelling dat hij ineens van gedacht zou veranderen en indien dat niet geval was, we wel op iets anders zouden botsen.

En zie, het werd scenario 1, al hield hij het deze keer wel erg lang spannend. :-) Lief had naam1 ondertussen in alle mogelijke contexten uitgeprobeerd (gezegd, geroepen en geschreven) en hij was overtuigd, dus naam1 it is!

Zo wordt de to do-lijst steeds kleiner. Ik ben ondertussen al enkele avonden naarstig enveloppen aan het schrijven en al enkele weken mijn vervangster op het werk aan het opleiden. Ik moet enkel nog een en ander klaar leggen voor Zoon – voor het geval we ‘s nachts dienen te vertrekken en mijn ouders dienen te worden opgetrommeld – en ik moet nog eens uitvissen wat ik zelf mee ga nemen naar het ziekenhuis – al ligt het meeste eigenlijk ook al klaar.

Nog een dikke 4 weken (max. 6 weken) te gaan…


6 reacties

Nesteldrang

Of we het laatste stukje van onze verbouwingen niet beter deden vóór baby 2 werd geboren, vroeg ik Lief, want anders ging dat veel te lang uitgesteld geraken, aangezien verbouwingen en een versche baby niet zo direct samen gaan.

Lief verklaarde mij stapelgek.

Enkele weken later moest hij mij gelijk geven: het was waarschijnlijk beter om die vuile werken nu nog te doen, want dan waren we daarna gerust. We moeten dan de badkamer nog eens onder handen nemen, maar die is – behalve mottig roze – wel bijzonder praktisch en ukkepukvriendelijk, dus gaan we daar de komende jaren sowieso vanaf blijven. Verder dient er nog een terras te komen, maar aangezien er een terras is (wel niet meer logisch sinds eerdere verbouwfasen), is dat ook al niet zo urgent.

We stelden een strakke timing op, die uiteraard al een paar keer diende te worden bijgesteld, maar aangezien er wat marge was, was er geen reden tot paniek. We zitten nog steeds op schema. Als alles goed gaat (en het zou helpen als we nu eens gewoon droog winterweer zouden krijgen in plaats van bakken regen), zou ik begin februari alle verbouwstof uit de kasten moeten kunnen kuisen, wat precies op tijd is voor de nesteldrang in alle hevigheid toeslaat.

Alhoewel… ik heb er precies toch al wat last van (31w): de meeste babykleertjes staan ondertussen gewassen en gestreken (wellicht ook de enige keer dat die kleertjes een strijkijzer van dichtbij gaan zien) klaar in een grote wasmand. Een van de komende dagen maak ik het valiesje voor de baby klaar en zal ik wellicht in paniek schieten, omdat ik zelf niets heb om aan te trekken in het ziekenhuis, voor die ingezakte drilpuddingfase.

 


Een reactie plaatsen

Over die keer dat er een muis uit de lucht kwam vallen…

Zoon en ik waren alleen thuis. Nadat ik Zoon in bed had gestoken, installeerde ik mij voor de computer voor een avondje administratie (en laten we eerlijk zijn: doelloos rondsurfen). Ik zat er eigenlijk nog maar net, toen ik ineens luid gepiep hoorde, van een muis. In eerste instantie schrok ik, want dit klonk wel heel erg dicht. Waar was de muis in kwestie uit de lucht komen vallen?!

Ik deed de toer van ons huis, maar kon de precieze plaats niet lokaliseren. Het klonk alsof het uit onze slaapkamer kwam (wij slapen beneden), maar toch ook weer niet. Ik keek in kasten en onder meubels, kon niets vinden, maar het gepiep bleef en werd steeds luider en klonk steeds paniekeriger.

Ineens had ik door waar het geluid vandaan kwam: uit de deurstijl van onze slaapkamerdeur (de chambrant zoals we hier zeggen) en daar kon ik nu niet zo direct een oplossing voor bedenking (al heb ik wel geprobeerd de deurstijl los te wrikken). Het leek mij dan ook wijzer te wachten tot mijn eigenste handige Harry, aka het Lief, thuis was, ook al omdat ik dan hulp had om de muis te pakken, eens ze was bevrijd.

En zo komt het dat we om 23u ‘s avonds plinten en een deurstijl aan het losmaken waren, een muis in een doosje vingen en het beestje weer buiten zetten, met de boodschap een ander holletje te zoeken.

Lang leven de boerenbuiten. :)


3 reacties

Let your monkey do it…

Eentje om te onthouden en door te klikken:

Vos, koe of aap?

Ja. Dat zit zo: er zijn in de zoogdierenwereld drie types ouderschap. Je kunt een koe zijn. Dan baar je je kalf, dat wel bij jou drinkt, maar verder zelfstandig de wereld inwandelt. Je kunt een vos zijn. Dan werp je een stel blinde hulpeloze jongen, die je een paar stevige maaltijden voorzet waar ze uren op kunnen teren, en verder laat je ze de hele dag of nacht met broertjes en zusjes in het hol achter om zelf te gaan jagen. Je kunt ook een aap zijn, die een jong baart en dat vervolgens dag en nacht bij zich draagt, om continu naar behoefte bij zich te laten drinken en slapen.

Wij mensen, je raadt het al, horen bij de apen. Sinds we modern, geëmancipeerd en industrieel zijn gaan leven, past de aapjesstijl niet meer bij ons leefritme. We gaan de hele dag uit werken en we slapen ’s nachts graag het klokje rond. We zijn gaan leven als een vos. Dus welke oplossing hebben we gekozen? We proberen onze jongen aan een vossenleefstijl te laten wennen.

We leggen ons jong in een hol en verwachten dat het zich daar uren zoet houdt. We proberen de nachtvoedingen zo snel mogelijk te reduceren tot nul. Doorslapen noemen we dat. En de meeste mensenjonkies doen dat niet, tot grote frustratie van de ouders.

Het volledige artikel vind je op kiind.nl (overigens voor de rest ook een interessante site).


2 reacties

Dwarsligger (2)

baby2Toen ik 27 weken zwanger was, bleek dat onze dwarsliggende Bollie zich had gedraaid en netjes in positie lag om natuurlijk te worden geboren.

Toen ik 30 weken zwanger was, bleek Bollie zich te hebben bedacht en was hij/zij weer dwars gaan liggen. Letterlijk dan.

We hebben nog wel enkele weken de tijd, maar het zou aangenaam zijn, mocht hij/zij zich alvast in de juiste positie nestelen, want het wordt daarbinnen toch steeds krapper.

Ondertussen lig ik 10 minuten per dag met mijn kont in de lucht. Volgens de vroedvrouw zou dit de baby kunnen stimuleren om in de juiste houding te gaan liggen.

Op hoop van zegen dus!

 


6 reacties

What’s in a name?! (2)

Een naam is een visitekaartje, vind ik. Een naam schept verwachtingen en roept een zekere connotatie op. Hij wordt gelinkt aan mensen die je kent met dezelfde naam. Ik ben zelf niet onverdeeld gelukkig met mijn voornaam (al is die eigenlijk al beter dan wat mijn vader eerst in gedachten had), dus wou ik het voor mijn eigen kinderen een tikje anders, al weet je natuurlijk nooit wat je kind van je keuze zal vinden.

Zoon kreeg een vrij originele naam, zonder echt speciaal te zijn (denk ik toch). We waren het er toen al bij al vrij snel over eens, Lief en ik, al moest Lief eerst een beetje wennen. Eigenlijk vind ik het zelf een simpele naam. Er werden de afgelopen tien jaar in Vlaanderen slechts 53 jongens met zijn naam geboren, waarvan 11 in West-Vlaanderen. De kans dat er vijf kindjes tegelijk hun hoofd draaien als een juf zijn naam noemt, is dus vrij klein.

Ondertussen ben ik de volle 30 weken zwanger van baby 2, maar een naam is er nog niet. Er is een shortlist, dat wel, met een naam op kop, maar Lief is niet overtuigd. Mocht baby 2 van het andere geslacht geweest zijn, dan was er wel al een naam geweest…

Zoon (4j 7m) denkt actief mee en kwam al met enkele zeer mooie alternatieven (ik vraag mij soms af waar hij het haalt), maar dé naam zat er nog niet tussen. Zoon is overigens ook al niet wild van mijn nummer 1. Hij weet wel dat hij mee mag denken, maar dat mama en papa beslissen (sowieso wordt de naam die hij blijft herhalen de tweede naam van de baby).

Ik word ondertussen wel enigszins nerveus, maar ga ervan uit dat er nog wel iets zal komen. Er is nog tijd; niet veel meer, maar toch. Ondertussen speur ik na het tv-kijken de eindgenerieken van films en series af en ploeg ik door de standaardlijstjes op zoek naar iets wat ik bij baby 2 (en bij Zoons naam) vind passen.

Gelukkig is er wel al een idee voor een geboortekaartje en doopsuiker…


Een reactie plaatsen

2015 herzien

WordPress.com heeft een rapport voor deze blog voorbereid. Hier is een fragment:

In een San Francisco kabelbaan passen 60 mensen. Deze blog werd in 2015 ongeveer 2.000 keer bekeken. Als je blog een kabelbaan zou zijn, zou die ongeveer 33 reizen nodig hebben voordat die zoveel mensen zou kunnen vervoeren.

Klik hier om het complete rapport te bekijken.

En toen bedacht ik dat ik hier eigenlijk veel vaker zou willen komen schrijven (over de zwangerschap van baby 2 staat hier bijvoorbeeld bijzonder weinig), maar dat het er gewoon niet van komt.

2014 eindigde in mineur (we moesten afscheid nemen van De Zusjes), 2015 moest en zou beter worden. En dat was ook het geval, al kwam het jaar met up en downs. That’s life, I guess. In short:

In januari startte ik op mijn nieuwe job. Een jaar later kan ik zeggen dat dat, ondanks alle gepieker vooraf, een goeie beslissing was die de nodige (mentale) rust bracht. Voor ‘t eerst in mijn leven heb ik ‘t gevoel op mijn plaats te zitten.

Februari kabbelde ongemerkt voorbij. In maart haalde ik deze blog vanonder het stof. Maart was de maand waarin er achter de schermen van alles aan de hand was, maar waar ik naar mijn gevoel niet over kon schrijven wegens dat het andere mensen aanbelangt.

In april moesten we afscheid nemen van twee prachtige mensen. Beiden overleden aan dat smerige K-beest en dat maakte mij bang: ik kan het moeilijk uitleggen, maar het lijkt alsof we de afgelopen jaren gespaard bleven van rampen en het lijkt een kwestie van tijd voor er bij ons een bom zal inslaan.

In mei vierden we de vierde verjaardag van Zoon en merkte ik dat ikzelf onze moeizame start verteerd heb. Alsof het dat was waar mijn lijf op had gewacht, werd ik in juni stiekem zwanger (al wist ik dat toen uiteraard zelf nog niet).

In juli bande ik een aantal knaagdieren uit mijn leven, ontdekte ik dat ik zwanger was en gingen we op reis. Op reis worstelde ik met het tempo dat mijn lijf mij door de zwangerschap oplegde, en vooral met de misselijkheid waardoor ik de daarop volgende weken aan een behoorlijk tempo afviel (wat ik ondertussen ruimschoots heb rechtgezet).

In augustus maakten we de zwangerschap in onze naaste vriendenkring bekend (ik kon het ook niet langer verbergen: ik at nauwelijks, viel af, maar hello big boobies). Hier meldde ik het blije nieuws pas in september.

In oktober en november probeerde ik vooral te blijven functioneren, ondanks dat ik mij alles behalve een dartele hinde voelde. De relativiteit van alles werd echter nog eens duidelijk toen het K-monster nog eens toesloeg.

verbeter-de-wereld-met-jezelfDecember werd dan weer de maand waarin ik besloot mij te focussen op wat goed liep, op ons kleine geluk, op wat mij blij maakte. Het mag dan egoïstisch klinken, maar zeggen ze niet dat je bij jezelf moet beginnen als je de wereld wil veranderen? Ik gooide dus nog wat meer ballast over boord (less is more) en dacht na over wat ik zelf belangrijk vind. Ik schreef me in voor (zwangerschaps)yoga, dacht na over hoe wij het thuis ecologischer kunnen aanpakken en besloot minder energie te steken in dingen die ik niet kan veranderen.

De mantra voor 2016: go with the flow. In 2016 laten we ons meedrijven op de golven van het leven en ga ik minder heldhaftige pogingen doen om tegen de stroom in te zwemmen, tenzij uit overtuiging, en ga ik proberende dingen meer los te laten. Eigenlijk verandert er in wezen dus niet zo veel. In 2016 verwachten we overigens baby 2; ik vermoed dus dat ik sowieso niet bijster veel energie over zal hebben om tegendraads te doen. ;-)

Rest mij nog om iedereen die hier passeert en het geduld heeft om tot helemaal beneden te lezen, het allerbeste te wensen voor dit nieuwe jaar. Moge het een gelukkig en onbezorgd jaar worden!

 

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 94 andere volgers