lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice


13 reacties

Een dochter

Ze liet even op zich wachten, onze Dochter, en op zich maar goed ook, met al die virussen hier in huis.

Toen ik dacht klaar te zijn om haar op de wereld te zetten (ik formuleer het voorzichtig, omdat ik – hoewel ik beweerde van niet en ondanks de goede opvolging door de gynaecoloog – wél bang was voor de bevalling, voor een gelijkaardig scenario als bij Zoon), kreeg ik wat voorweeën. Ik maakte ondertussen nog haar bedje op en legde van alles klaar voor Zoon, voor de dag erop, want ik achtte de kans groot dat ik er niet zou zijn.

Die voorweeën werden echte weeën. Ik stak ondertussen nog zelf Zoon in bed, ging nog even bij hem liggen en probeerde ondertussen ongemerkt weeën weg te puffen. Ik zei hem nog eens dat het kon zijn dat wij er ‘s morgens niet zouden zijn, omdat we naar het ziekenhuis waren, maar dat Oma en Opa hier dan zouden zijn. Ik denk wel dat onze gevoelige zoon merkte dat er iets aan de hand was, want hij besloot mij nog eens goed te testen en hoewel ik heel hard mijn best deed om geduldig te blijven, maakten we toch nog ruzie. We maakten het gelukkig ook weer goed, maar ik vond het toch niet zo leuk om op die manier naar het ziekenhuis te moeten vertrekken. Misschien had ik hem beter gezegd waar het op stond, maar ik wou niet dat hij ermee bezig was…

Toen Zoon sliep, dacht ik een bad te nemen, maar het bad was nog maar net vol, of ik liet Lief weten dat het menens werd en dat ik eigenlijk NU wou vertrekken, want dat ik om de drie minuten weeën had.

In het ziekenhuis installeerde ik mij op mijn kamer, verhuisde ik na een pittig uurtje weeën wegpuffen (hoera voor zwangerschapsyoga) naar het verloskwartier, waar ik in ‘t kotteke van de nacht – heel gewoon, heel vlot, heel natuurlijk, zonder epidurale, zuignap en andere kunstgrepen – onze Dochter op de wereld zette.

Enkel Zij en ik, Lief, de vroedvrouw en de gynaecologe, die me na afloop een dikke zoen gaf en me feliciteerde.

Zo kan het dus ook…


4 reacties

Still there…

Tjah, what can I say: ik waggel nog steeds rond en hoewel ik nu écht wel aan het aftellen ben, ben ik wel blij dat ik niet vroeger ben bevallen. De afgelopen week was op zijn minst pittig te noemen. Griep is een smerig beestje, zeg ik u, een wreed smerig beestje…

Soit, dit gezegd zijnde: baby2 mag nu wel gaan komen. We zijn er zo klaar voor als kan…

 


3 reacties

Zwangerschapsverlof

Ondertussen ben ik met zwangerschapsverlof, maar van de geplande middagdutjes is nog niets in huis gekomen. Daarvoor zit er somehow nog te veel onrust in mijn lijf en hoofd. Nesteldrang, all over, al kan ik helaas nog steeds niet veel doen: de verbouwingen hebben dan toch de gevreesde vertragingen opgelopen, waardoor ik voorlopig nog niet veel verbouwstof uit de kasten kan poetsen. Het is te zeggen: ik kan wel, maar wil (nog) niet. Iets met krachten en energie sparen en geen onnodig werk doen.

Ondertussen doen we hier van ziekenboeg (griep) en kan ik mijn eerstgeborene uitgebreid verzorgen en vertroetelen. Nog even alle aandacht voor hem alleen… Hopelijk ontspring ik zelf de dans, want het lijkt mij niet zo handig om met griep te bevallen, maar dat zien we dan ook wel weer als het zover is. Het is niet dat er nog nooit een vrouw met griep een kind op de wereld heeft gezet, denk ik…

Deze ochtend nog op controle geweest bij de gynaecoloog (38w6d) en onze tweede spruit zou nog niet voor de eerstvolgende dagen zijn. Het lijkt erop dat het wel een stevigere brok baby wordt dan grote broer, maar dat er nog maar weinig schot in de zaak zit, kan ik eigenlijk alleen maar toejuichen: ik zie het niet direct zitten om een zieke Zoon enkele nachten achter te laten en bovendien lijkt het mij vooral voor hem heel zielig als hij nog zo ziek is. Hij telt nu al zo lang af (samen met zijn klasgenootjes) en het zou zo jammer zijn als hij niet op bezoek kan komen of het goede nieuws niet direct aan zijn vriendjes kan vertellen.


Een reactie plaatsen

Schrikkeljaar

Laatste werkdag morgen, voor ik aan mijn zwangerschapsverlof begin. Was 2016 geen schrikkeljaar geweest, dan had ik er afgelopen vrijdag al de brui aan kunnen geven. Niet dat ik het erg vind om nog te gaan werken: ik heb dit keer toch ‘n beetje moeite om los te laten. Dat heb je dan met een job die je graag doet…

Verder gaat alles goed. Ik hoop vooral dat mijn water morgen niet breekt; 29 februari mag dan wel een heel originele datum zijn, het lijkt me gewoon leuker om jaarlijks te verjaren.

Stel je voor, een schrikkelbaby


9 reacties

Goede God

Mijn bastaardzoon (a ja, wegens buiten het huwelijk geboren en och-god-och-here niet eens gedoopt en al) vroeg mij, een zondares (wegens ongehuwd samenwonend en kinderen makend en zo), om samen te bidden, met de handjes samen. Ik moest mijn ogen dichtdoen of naar mijn handen kijken en toen begon hij het Weesgegroet op te zeggen.

I was impressed, al ben ik zelf niet zo vreselijk katholiek aangelegd.

Hij had het steeds over “de goede God”, waarbij ik hem vroeg of er dan een slechte God was en ineens maar liet vallen dat sommige mensen hun God anders noemen, maar dat die daarvoor niet beter of slechter is.Hij gaat natuurlijk naar een katholieke school en al – ik woon nu eenmaal in een CD&V-gemeente en de enige niet-katholieke school hier heeft niet zo’n goede reputatie -, dus ergens had ik dit vroeg of laat verwacht, maar ik had nooit gedacht dat mijn vierjarige het Weesgegroet al zou kennen. Ik ken het trouwens zelf niet meer, zo moest ik daarnet vaststellen…


3 reacties

Ineens overvalt het mij, terwijl ik minikleertjes sta te plooien: hoe moet dat ook weer allemaal, met zo’n kleine baby? Met een eerstgeborene die bijna vijf wordt, ben ik dat precies allemaal een beetje vergeten.

Ga ik dat trouwens wel kunnen, mijn aandacht en liefde over twee koters verdelen? Ik ben nu al zo moe… en Zoon is zo’n plakbeest en ik ben zijn koningin met wie hij later gaat trouwen (jaja, ik kreeg dan toch een aanzoek, zij het niet van de man die ik verwacht had).

Zoon zit momenteel in een wat minder gehoorzame fase (ahum); hoe ga ik dat bolwerken met een kind aan de borst? En wat als baby2 ook zo’n huilbaby blijkt, gaan we dat wel nog eens aankunnen?

En dan bedenk ik dat ik nu zo moe ben, omdat ik dik (pun intended) acht maand zwanger ben en dat die hoogzwangere toestand energie vreet en ik door fysieke ongemakken sowieso al niet zo goed meer slaap. Niet dat ik verwacht meer te kunnen slapen eens de baby er is, maar ik herinner mij wel nog dat een mens op dat vlak zijn grenzen steeds verder weet te leggen…

Dan bedenk ik dat ik bij mijn eerstgeborene helemaal géén ervaring met baby’s had en dat Zoon ondertussen een bijzonder flinke kleuter is, waar ik heel trots op ben (eigen kind, schoon kind, ook al is het niet altijd rozengeur en maneschijn en ook al zitten we momenteel in een wat ambetante fase).

Dan bedenk ik dat ik bij het opvoeden van Zoon vooral mijn buikgevoel heb gevolgd en dat het Mijn Grote Voornemen is om dat nu ook weer, en zelfs nog meer, te doen.

En dan bedenk ik dat ik tijdens mijn zwangerschapsverlof (nog een dikke week werken) wel middagdutjes ga doen en dat ik na de geboorte van ons tweede wonder ga meedutten als de baby slaapt en de bel ga afzetten voor onaangekondigd bezoek, want dat ik op dat vlak ook ouder en wijzer ben geworden.

Het zal allemaal wel loslopen zeker?


5 reacties

What’s in a name?! (slot)

We have a name!

Ik had vrij snel een naam (eigenlijk al vanaf dat ik het geslacht wist), maar Lief was niet zo snel te overtuigen van naam1 op mijn lijst. Probleem is echter: als ik ergens mijn zinnen op heb gezet, dan ben ik er – helaas en hoewel ik écht wel probeer – niet zo snel vanaf te brengen. Ik slaagde er dus niet in om met een, naar mijn gevoel, evenwaardig alternatief te komen.

Lief vond een van de namen van de shortlist van vijf jaar geleden het mooist, maar hoewel ik die naam ook nog steeds mooi vind, vond ik dat baby 2 zijn/haar leven niet met de leftovers van grote broer moest starten. Ik wou dus iets wat toen niet op de lijst stond… zoals naam1 op mijn lijst dus.

Aandringen werkt echter niet bij de liefde van mijn leven, laten bezinken meestal wel. Ik liet het hele topic dus maar even voor wat het was in de veronderstelling dat hij ineens van gedacht zou veranderen en indien dat niet geval was, we wel op iets anders zouden botsen.

En zie, het werd scenario 1, al hield hij het deze keer wel erg lang spannend.:-) Lief had naam1 ondertussen in alle mogelijke contexten uitgeprobeerd (gezegd, geroepen en geschreven) en hij was overtuigd, dus naam1 it is!

Zo wordt de to do-lijst steeds kleiner. Ik ben ondertussen al enkele avonden naarstig enveloppen aan het schrijven en al enkele weken mijn vervangster op het werk aan het opleiden. Ik moet enkel nog een en ander klaar leggen voor Zoon – voor het geval we ‘s nachts dienen te vertrekken en mijn ouders dienen te worden opgetrommeld – en ik moet nog eens uitvissen wat ik zelf mee ga nemen naar het ziekenhuis – al ligt het meeste eigenlijk ook al klaar.

Nog een dikke 4 weken (max. 6 weken) te gaan…

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 99 andere volgers