lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice


1 reactie

Kinderpraat

Zoon (4 j 2m) speelt winkeltje. Concreet betekent dat dat hij zo goed als al zijn speelgoed heeft uitgestald in de living (eigenlijk wel netjes, maar toch om je benen te breken) en dat Lief en ik af en toe eens moeten passeren om iets te kopen, met doen-alsof-geld. Om met doen-alsof-geld te kunnen betalen, klapt de klant gewoon x aantal keer op de hand van de winkelier. Geen speelgoedmunten nodig dus.

Lief koopt een knuffelbeer en vraagt aan Zoon hoeveel deze kost (1 euro, waarmee hij goedkoop bediend is, want in werkelijkheid kostte die een klets meer), waarna Lief een keer op de hand van Zoon klapt. Daarna koopt hij nog wat andere prullen die 3 euro blijken te kosten.

Daarna wisselen ze van rol en is Lief winkelier en Zoon klant. Zoon koopt een en ander, vraagt hoeveel hij moet betalen, waarop Lief antwoordt: 201 euro.

Lief staat zich nog af te vragen hoe Zoon dat gaat oplossen, als Zoon een keer op zijn hand klapt en parmantig zegt: Ik ga ‘t in een keer betalen, papa.

:-D


2 reacties

Schouderlengte

Ik mekker al een eeuwigheid dat ik mijn haar wel eens wat langer wil. Niet heel lang, maar gewoon langer dan kort. Ik liet mijn haar dus groeien.

Tot mijn schoonzus besloot te trouwen net op het moment dat mijn haar in een mossel-noch-vis-tussenfase zat en er van een kapsel of snit dus geen sprake was. Zo kon ik on-mo-ge-lijk op de trouwfoto’s. Ik liet de boel dus maar weer kortwieken. De kapster vroeg nog of ik het heel heel zeker wist, want het was nu al zo lang, maar ik wist het heel heel zeker. Tot na de trouw, that is, want bijna onmiddellijk daarna had ik er eigenlijk wel een beetje spijt van.

Ik begon dus opnieuw en liet mijn haren opnieuw groeien, tot het nu zo ongeveer op schouderlengte is en ik het eerlijk gezegd spuuglelijk vind. Ik kan niet wachten tot ik later deze week naar de kapster mag… om het weer te laten kortwieken.

Ik ben blijkbaar geen langhaarmadam. Ik wist dat eigenlijk al, maar af en toe schijn ik dat eens te vergeten. Gelieve er mij dus aan te herinneren de volgende keer dat ik over lang haar begin te mekkeren.

Zei ik trouwens al dat ik onlangs mijn eerste grijze haren ontdekte, in de badkamer bij mijn schoonouders, die allround verlichting hebben waardoor je iedere onvolkomenheid goed uitvergroot ziet? Ik vond die eigenlijk wel cool, die grijze haren. :-D


Een reactie plaatsen

#50BOOKS – Vraag 2: Is in een literair werk alles geoorloofd omdat de handelingen zich afspelen in een universum waar andere of geen wetten gelden?

Daar waar vraag 1 nogal luchtig was, krabde ik bij vraag 2 wel eens in mijn haar. Ik heb er toch eventjes op lopen kauwen…

Vraag 2: Is in een literair werk alles geoorloofd omdat de handelingen zich afspelen in een universum waar andere of geen wetten gelden?

Voor mezelf zou ik hier neen op antwoorden. Wat ik in het echte leven weerzinwekkend en erover vind, zal me ook in een boek niet kunnen boeien. Of het daarom niet geoorloofd is… Wie ben ik, nietwaar?

Ik denk graag van mezelf dat ik behoorlijk ruimdenkend ben en dat ik niet zo gauw aanstoot neem aan dingen, maar eigenlijk klopt dat niet: ik bén op zich wel ruimdenkend en heb weinig problemen met hoe anderen zijn, maar ik kan slecht tegen onrecht – is altijd zo geweest – en ik ben van mening dat je iedereen in zijn waarde moet laten, ongeacht religie, geaardheid, afkomst enz. Onrecht in een boek doet, net als in het echte leven, mijn maag dubbel slaan. Fictie of niet, ik projecteer dat op mijn eigen werkelijkheid en kan daar letterlijk ziek van worden.

Ik vind dat enige (zelf)spot moet kunnen en ben voor het recht van vrije meningsuiting, maar de vraag is dan wel of je daarmee effectief iedereen in zijn waarde laat en daarop lijkt het antwoord naar mijn gevoel negatief te zijn.

Dit werkt trouwens in twee richtingen: een boek waar alles kan en alles mag kan aangegrepen worden om iets te verantwoorden; of een auteur kan zich wegsteken achter het label “fictie” om iets gezegd te krijgen. Daarmee wil ik niet gezegd hebben dat dat dan ook effectief de mening van de auteur in kwestie is, maar ik kan mij niet voorstellen dat ik iets zou schrijven/uitgeven waar ik niet achter sta.

Samengevat: ik weet het niet. Ja en neen. Recht op een eigen mening versus respect voor de medemens en diens recht op zijn waarheid en mening. Complex, toch?


Een reactie plaatsen

PAAZ, psychiatrische roman (Myrthe v/d Meer)

Het verhaal (bron)paaz

Als Emma van de ene op de andere dag opgenomen wordt op de paaz, weet ze één ding zeker: hier is een fout gemaakt. Ze heeft namelijk een leuke baan, een geweldige vriend en een goed leven, dus dat ze dood wil kan dan toch geen probleem zijn?

Het is het begin van Emma’s zoektocht door de absurde wereld van de psychiatrische kliniek met al haar regels, pillen en diagnoses – een zoektocht naar de uitgang, maar boven alles een zoektocht naar zichzelf. Tijdens haar reis langs vreemde patiënten en nog vreemdere therapeuten, depressieve kerstballen en onverwachte vriendschappen, begint Emma te beseffen dat ze hier niet voor niets zit, en dat zij de enige is die kan bepalen of, maar vooral ook hóé ze ooit de paaz weer verlaat.

De auteur (bron)

Myrthe van der Meer (pseudoniem, 1983) werkte als redacteur toen ze na een burn-out vijf maanden lang op een paaz opgenomen werd. Over deze ervaring schreef ze haar debuut PAAZ. Het boek werd meer dan 50.000 keer verkocht en het werd genomineerd voor de Dioraphte Jongerenliteratuur Prijs. Myrthe won de Psyche Mediaprijs en de Viva400-Award. In 2013 verscheen haar tweede boek, de roman Kalf.

Openingszin(nen)

Op het eerste gezicht is de afdeling psychiatrie niet anders dan de andere afdelingen van het ziekenhuis: je komt er met een probleem binnen en je gaat er al dan niet genezen weer weg.


2 reacties

#50books – Vraag 1: Heb jij jezelf een leesdoel gesteld voor 2015?

Ik keek gisteravond eens dé lijst na, struikelde over punt 12 en besloot maar eens te beginnen met het beantwoorden van de 50 vragen. Blijkbaar was het de bedoeling dat je daarmee bij het begin van het jaar startte, maar zo halverwege het jaar lijkt mij ook niet mis. Toch? Trouwens, zo’n beetje tegendraads doen, kan geen kwaad, me dunkt. Dit gezegd zijnde…

Vraag 1: Heb jij jezelf een leesdoel gesteld voor 2015?

Jawohl! Het doel was en is nog steeds om dit jaar 26 boeken te lezen, ofte 1 boek om de 2 weken. Ik stel mezelf dat doel al enkele jaren en ik haal dat doel doorgaans ook wel, ook al lees ik vooral in vlagen. Soms lees ik drie boeken op een week, om daarna 3 maand geen boek of e-reader aan te raken. Het is trouwens ook niet dat er ergens een boekenbom ontploft als ik mijn doel niet haal. Dat leesdoel is er gewoon, omdat ik graag lees, omdat ik mezelf nu eenmaal graag doelen stel en omdat een mens zich toch met iets moet bezig houden.

Wat 2015 betreft, zit ik ongeveer op schema. Volgens mijn Goodreads ben ik “1 book behind schedule”. Dat heeft alles te maken met het boek dat ik momenteel aan het lezen ben: PAAZ van Myrthe van der Meer. Ik vind het niet bijzonder aangenaam, noch saai; het is gewoon een confronterend onderwerp.

Ik heb me overigens voorgenomen om niet telkens naar nieuwe boeken te grijpen, maar regelmatig eens een boek uit die 300 dozen op zolder te lezen. Bedoeling is om die boeken daarna via een give-away of via Bookcrossing.com weg te geven. Dit deed ik al met Backpack en het is de bedoeling dat er zo nog een paar boeken volgen dit jaar.


Een reactie plaatsen

Spinnenwebben

FB_IMG_1436122816781Er zaten spinnenwebben in mijn hoofd. Unfinished business, zo u wil. Of knaagdieren, zoals ik ze al eens eerder noemde.

Als ik daaraan denk, knaagt het vanbinnen, voel ik mij bijna misselijk worden van ambetantigheid. Het was hoog tijd om daar iets aan te doen en er eens met de grove borstel door te gaan.

Bijgevolg zat ik gisteren op mijn kont tussen de brokstukken van een vorig leven dat mij nog steeds maagpijn bezorgt. Ik vulde dozen, overwoog nog even een rituele verbranding, maar besloot er de energie niet in te steken. Lief bracht ze vandaag dus maar gewoon naar het containerpark. “Eindelijk!” vond hij, want hij vindt dat ik mezelf er al veel te lang mee kwel.

Er ligt trouwens nog puin (figuurlijk) in huis. Ik denk dat ik mij deze week dus maar eens een dagje verlof neem om af te maken wat ik ben begonnen…

Heel misschien – als het puin is geruimd – zal ik er dan ook in slagen het allemaal achter mij te laten en zal het knaagdier zich elders nestelen…


Een reactie plaatsen

I was here (Gayle Forman)

naamloosThe story
This characteristically powerful novel follows eighteen-year-old Cody Reynolds in the months following her best friend’s shocking suicide.

As Cody numbly searches for answers as to why Meg took her own life, she begins a journey of self-discovery which takes her to a terrifying precipice, and forces her to question not only her relationship with the Meg she thought she knew, but her own understanding of life, love, death and forgiveness.

A phenomenally moving story, I Was Here explores the sadly all-too-familar issue of suicide and self-harm, addressing it in an authentic way with sensitivity and honesty.

Openingszin(nen):
The day after Meg died, I received this letter:

I regret to inform you that I have had to take my own life. This decision has been a long time coming, and was mine alone to make. I know it will cause you pain, and for that I am sorry, but please know that I needed to end my own pain. This has nothing to do with you and everything to do with me. It’s not your fault.
Meg

Wat ik ervan vond:
Ik weet het niet goed. Het boek las heel vlot, maar ik heb het gevoel dat er veel meer had kunnen in zitten. Het bleef mij precies allemaal te oppervlakkig…

 

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.