lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice


1 reactie

Wintertijd

Ik legde gisteren aan onze vijfjarige uit wat wintertijd is en zei dat hij vannacht een uurtje langer mocht slapen. Aangezien we hem trouwens al heel de week moeten wakker maken ’s morgens kwam dat wel goed, dacht ik. 

In plaats daarvan sliep hij echter een uur minder en stond hij om 5.30u (wintertijd) aan ons bed…

Lief stond dus maar op; ik had geluk en mocht blijven liggen. Er lag namelijk een zieke baby op mij te slapen… 🤒


3 reacties

Manic Monday

Eerste werkdag in dik vijf maanden en wat speelt op de radio tijdens de zeven minuten durende rit? Jawel, bovengenoemde song.

En ik bedenk dat we weer vertrokken zijn, business as usual, en dat het jammer is dat er een eind kwam aan wat eerst eindeloos leek, maar dat het mooi geweest is.

Zo mooi…


3 reacties

Mom brain

mom brainIk wou hier over het schoolvoorbeeld van een Mom Brain komen schrijven, maar geloof me of niet: ik ben gewoon glad vergeten wat ik eigenlijk wou schrijven!

O well, vergeten wat ik oorspronkelijk vergeten was. Een beter voorbeeld is er niet, me dunkt.

(Komt dat eigenlijk ooit weer helemaal goed?)


4 reacties

Subtiel

Ik ging een cadeautje halen voor mijn schoonzus in een winkeltje met beautyproducten. Zoals dat vaak gaat in dat soort winkels, kreeg ik na het afrekenen ”een paar staaltjes”. De antirimpelcrème verdween zonder uitleg in de zak. De nadruk legde de extreem jonge winkelbediende op dat andere staaltje: ”een crème tegen wallen en donkere kringen onder de ogen,” zo zei ze.

Zou ze daar iets mee willen zeggen hebben?


3 reacties

Afscheid van “de buik”

Toen ik zwanger was, praatte Zoon (bijna 5 jaar) iedere avond in bed, nadat we een boekje hadden gelezen en nog eventjes hadden geknuffeld, tegen mijn buik. Kleine Zus reageerde daar gek genoeg op. Soms leek het alsof ze er zo ging uitspringen.

Toen was daar de bevalling en was mijn buik weer plat. Of toch platter, en vooral leeg.

Gevolg: Zoon was zijn draai kwijt tijdens het avondritueel. Nu kon hij Kleine Zus wel dingen vertellen, maar vaak sliep ze net op dat moment. En na een dikke week, toen het refluxspook om de hoek was komen loeren, begon ze op dat moment zo ongeveer aan haar avondlijke krijssessie…

Bijgevolg babbelde hij dan maar tegen mijn lege buik. Alsof hij ook een beetje afscheid moest nemen van het zwanger-zijn…

 


4 reacties

Kinderpraat

Zoon: Papa, ben jij verliefd op mama?
Lief: Ja, natuurlijk.
Zoon: Ik zie haar ook graag.

En moeder smolt toen Lief dit vertelde.

Zoon is trouwens ongelooflijk flink. Ik vreesde een moeilijke fase, want daar hadden anderen mij voor verwittigd. Ik vreesde jaloezie en ongehoorzaamheid, want ‘dat hoorde erbij’. Ik vreesde dat hij zijn zus als een indringster zou zien, ‘want hij was bijna vijf jaar enig kind geweest en nu zou hij zijn bevoorrechte positie moeten delen’.

Niets van dit alles dus. Hij is lief, zorgzaam voor en bezorgd om zijn zus en zij lacht en zoekt hem als ze hem hoort.

Alles goed hier dus, ware het niet dat hier een wreed smerig refluxmonster rondspookt, waardoor hier toch weer meer gehuild wordt dan we gehoopt hadden, maar daar had ik rekening mee gehouden.

Maar voor de rest alles goed…