lentebloem

lente, zomer, herfst, winter… en lente again


Een reactie plaatsen

Waar is de taart?

In een ver verleden verzamelde ik boeken, waardoor hier op zolder ettelijke (dozen met) boeken staan: ze kunnen niet allemaal in mijn boekenkast. Mijn boeken zijn trouwens “berucht”: vier jaar na onze verhuis wordt in onze vriendenkring nog steeds gesproken over en gesakkerd op die krengen van dozen vol boeken. Ja, boeken zijn zwaar. Mind you, ik had daar nochtans rekening mee gehouden en speciaal kleine dozen genomen, maar veel kleine dozen wegen uiteindelijk ook door, nietwaar. :)

Toen ik besefte hoeveel boeken ik precies had (ik durf trouwens niet eens te tellen hoeveel boeken ik daar nog niet eens van heb gelezen), nam ik mij voor geen boeken meer te kopen. Ik ben namelijk een boekenwurm in die zin dat ik graag lees, maar ik verzamel geen boeken (meer). Ik kocht mij  een e-reader (neemt véél minder plaats) en koop nu enkel nog de boeken die ik op dat moment effectief wil lezen. Ik koop dus niet langer boeken om te hebben, of die ik ooit wel eens zou willen lezen of zou moeten gelezen hebben.

De enige papieren boeken die hier nog binnenkomen, zijn kinderboeken. Zoon blijkt namelijk een boekenwurm van de bovenste plank. Je kunt hem (en mij) steeds een gigantisch plezier doen met een boek. Onze voorleesmomentjes zijn heilig: hoeveel werk ik ook heb, ik probeer steeds thuis te zijn tegen dat er moet worden voorgelezen. Papa kan uiteraard ook voorlezen, maar mama kan dat toch net dat tikkeltje beter.

WaarIsDeTaartToen Zoon werd geboren, kregen we van een vriendin Waar is de taart? cadeau, een prachtig prentenboek van Thé Tjong-Khing, waarin de taart van de familie Hond wordt gestolen. Wat volgt, is een heuse zoektocht naar de taart, maar daarnaast gebeuren nog zoveel andere dingen, met de vele andere dieren in het bos, waardoor je er steeds een ander verhaal rond kunt verzinnen. We haalden het boek voor het eerst boven toen Zoon ongeveer twee jaar was en het blijft een van zijn favorieten.

Ondertussen verschenen ook Picknick met taart en Verjaardag met taart, die Zoon respectievelijk voor zijn derde verjaardag en van de Sint kreeg en waar we hier even grote fan van zijn. Ik zag trouwens dat ondertussen ook Kunst met taart verschenen is. Deze staat hier alvast op de wishlist!

Aan te raden voor het kleine én grote grut!


1 reactie

Test

Vaak denk ik “voer voor een postje”, maar omdat ik op dat moment vaak niet kan of wil inloggen op WordPress (wegens op het werk, geen tijd, wegens whatever), komt het er vaak niet van en vergeet ik weer wat dat voer voor dat postje was.

Gevolg: er komt geen postje en na enkele weken bedenk ik dat het zonde is dat mijn blog er zo verweesd bij ligt. Niet dat ik per se móet schrijven en dat er een quotum moet worden gehaald, wél omdat ik het gewoon mis. Ik mis eigenlijk vooral de interactie die er vroeger – as in 12 jaar geleden – op de blogs was, maar als je niet vaak schrijft, kan er uiteraard ook weinig interactie zijn.

Anyways, toen zag ik al prutsend de knop “Bericht per e-mail staan” en besloot ik dat eens uit te testen en zie: voer voor een postje.

Nu dus nog minder redenen om niet te bloggen!


1 reactie

Afscheid (2)

Gevochten als een beer, maar het mocht niet zijn. Vorige nacht moesten we ook afscheid nemen van nonkel.

Zaterdag zouden we in theorie naar twee rouwdiensten moeten en the thing is dat ik daar eigenlijk ook van allebei naartoe wil. Dat kan echter niet, dus gaan we ons opsplitsen. Alleen nog opvang voor zoon vinden… gezien zijn familie naar de dienst van oma drie gaat en mijn familie naar de dienst van nonkel.

Mag ik het leven nu eventjes heel erg klote vinden?


1 reactie

Afscheid

Gisteren verloor de wereld – al is zich daar maar een beperkt aantal mensen van bewust – een van de echtste, oprechtste en mooiste mensen die ik ooit heb gekend.

Ik noemde haar Zoons derde oma. Ze had een heel nest kleinkinderen, maar zag Zoon oprecht graag. Zoon zag haar enkel als hij bij Verre Oma op bezoek was, maar de liefde was zo hard wederzijds. Ik ben oprecht blij dat ik het voorrecht had haar te mogen kennen. Ze wordt nu al enorm gemist.

Dat K-beest, dat is een wreed gemeen en onrechtvaardig beest. Op de site van Iedereen tegen kanker lees ik: “Elk jaar krijgen meer dan 41.000 Vlamingen de diagnose kanker. Dat zijn 113 nieuwe patiënten per dag. 5 per uur. En kanker maakt geen onderscheid. Het treft ons allemaal. Maar niemand hoeft ooit alleen te staan.” Zij was er een van en zij verloor de strijd. Mijn nonkel hoort er ook bij; hij vecht nog. Ik wil er niet te veel bij stil staan, maar het kan ook in mij sluimeren…

Acties als Iedereen tegen kanker zijn nodig, want “alleen als we samen strijden, krijgen we kanker klein”. Of dat hopen we toch…


2 reacties

Taal

Ik schrijf niet foutloos, laat staan dat ik foutloos spreek. Ik spreek zelfs geen zuivere vorm van mijn eigen dialect meer door jarenlang als een aangespoelde in een andere streek te hebben gewoond. Toch blijf ik een zwak hebben voor taal. Ik erger mij blauw aan dt-fouten en andere spelfouten. Ik ben daarbij nog het strengst voor mezelf.

De taalontwikkeling van Zoon vind ik bijzonder fascinerend. Het blijft mij verbazen hoe dat hulpeloze, onmondige, krijsende wezentje veranderde in een bijna vierjarige kerel die het voor zijn leeftijd verdraaid goed kan uitleggen. Hij heeft het van geen vreemden, aldus mijn vader, die mij al mijn hele leven als taalpurist bestempelt. Er zijn ergere dingen in het leven dan blij te worden van taalgerelateerde dingen, me dunkt…

  • Stiekem vind ik ‘stiekem’ een prachtig woord. Voor mij heeft het niets negatiefs. Voor mij is stiekem synoniem met ondeugend, pleutig, sloeberachtig. Als Zoon dus stiekem gebruikt, en daarbij pleutig uit zijn ogen kijkt, smelt ik altijd een beetje.
  • Zoon spreekt energie als /enerzjie/ uit, zoals ik het er vroeger op school kreeg ingestampt en het dus nog altijd zeg. Lief vindt dat bekakt en vind dat ik Zoon ‘normaal’ moet leren praten. Ik vind dat überschattig en smelt nog eens.
  • “Hoe noemt dat kindje?”, vraag Zoon, waarna ik hem verbeter en zeg dat dat kindje Arthur heet. Ik smelt nog eens als ik hem daarna heten en noemen – geheel tegen zijn West-Vlaamse roots in – correct hoor gebruiken.

De taalpurist die ik vroeger was, ben ik al lang niet meer, maar het blijft soms sterker dan mezelf. Ik moet toegeven dat ik hier toch wel vaak zat te knikken… :-)

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.