lentebloem

lente, zomer, herfst, winter… en lente again


1 reactie

Afscheid (2)

Gevochten als een beer, maar het mocht niet zijn. Vorige nacht moesten we ook afscheid nemen van nonkel.

Zaterdag zouden we in theorie naar twee rouwdiensten moeten en the thing is dat ik daar eigenlijk ook van allebei naartoe wil. Dat kan echter niet, dus gaan we ons opsplitsen. Alleen nog opvang voor zoon vinden… gezien zijn familie naar de dienst van oma drie gaat en mijn familie naar de dienst van nonkel.

Mag ik het leven nu eventjes heel erg klote vinden?


1 reactie

Afscheid

Gisteren verloor de wereld – al is zich daar maar een beperkt aantal mensen van bewust – een van de echtste, oprechtste en mooiste mensen die ik ooit heb gekend.

Ik noemde haar Zoons derde oma. Ze had een heel nest kleinkinderen, maar zag Zoon oprecht graag. Zoon zag haar enkel als hij bij Verre Oma op bezoek was, maar de liefde was zo hard wederzijds. Ik ben oprecht blij dat ik het voorrecht had haar te mogen kennen. Ze wordt nu al enorm gemist.

Dat K-beest, dat is een wreed gemeen en onrechtvaardig beest. Op de site van Iedereen tegen kanker lees ik: “Elk jaar krijgen meer dan 41.000 Vlamingen de diagnose kanker. Dat zijn 113 nieuwe patiënten per dag. 5 per uur. En kanker maakt geen onderscheid. Het treft ons allemaal. Maar niemand hoeft ooit alleen te staan.” Zij was er een van en zij verloor de strijd. Mijn nonkel hoort er ook bij; hij vecht nog. Ik wil er niet te veel bij stil staan, maar het kan ook in mij sluimeren…

Acties als Iedereen tegen kanker zijn nodig, want “alleen als we samen strijden, krijgen we kanker klein”. Of dat hopen we toch…


2 reacties

Taal

Ik schrijf niet foutloos, laat staan dat ik foutloos spreek. Ik spreek zelfs geen zuivere vorm van mijn eigen dialect meer door jarenlang als een aangespoelde in een andere streek te hebben gewoond. Toch blijf ik een zwak hebben voor taal. Ik erger mij blauw aan dt-fouten en andere spelfouten. Ik ben daarbij nog het strengst voor mezelf.

De taalontwikkeling van Zoon vind ik bijzonder fascinerend. Het blijft mij verbazen hoe dat hulpeloze, onmondige, krijsende wezentje veranderde in een bijna vierjarige kerel die het voor zijn leeftijd verdraaid goed kan uitleggen. Hij heeft het van geen vreemden, aldus mijn vader, die mij al mijn hele leven als taalpurist bestempelt. Er zijn ergere dingen in het leven dan blij te worden van taalgerelateerde dingen, me dunkt…

  • Stiekem vind ik ‘stiekem’ een prachtig woord. Voor mij heeft het niets negatiefs. Voor mij is stiekem synoniem met ondeugend, pleutig, sloeberachtig. Als Zoon dus stiekem gebruikt, en daarbij pleutig uit zijn ogen kijkt, smelt ik altijd een beetje.
  • Zoon spreekt energie als /enerzjie/ uit, zoals ik het er vroeger op school kreeg ingestampt en het dus nog altijd zeg. Lief vindt dat bekakt en vind dat ik Zoon ‘normaal’ moet leren praten. Ik vind dat überschattig en smelt nog eens.
  • “Hoe noemt dat kindje?”, vraag Zoon, waarna ik hem verbeter en zeg dat dat kindje Arthur heet. Ik smelt nog eens als ik hem daarna heten en noemen – geheel tegen zijn West-Vlaamse roots in – correct hoor gebruiken.

De taalpurist die ik vroeger was, ben ik al lang niet meer, maar het blijft soms sterker dan mezelf. Ik moet toegeven dat ik hier toch wel vaak zat te knikken… :-)


3 reacties

Puntjes

  • Sinds ik van werk ben veranderd, heb ik meer dan 20 dagen verlof (lang leve ADV-dagen). Helaas hebben wij, net als de meeste mensen, dan nog niet genoeg verlof om even veel vakantie te nemen als Zoon. Zelf vind ik dat eigenlijk niet zo erg, want zo krijgt Zoon de kans om dingen te doen die ik als kind nooit mocht doen en die ik zelf eigenlijk superspannend vind. Zo komt het dat Zoons eerste IdeeKids-kamp op het programma staat deze vakantie.
  • Ik krijg al een beetje stress voor de verjaardag van Zoon die eraan komt. Ik ben het type ouder dat niet echt goed kan bakken, niet zo vreselijk creatief is (ik zie mij dus geen cupcakes met rolfondant versieren) en die niet graag met zinloze, kastenvullende prullen komt aandraven als traktatie. Vorig jaar deelde Zoon kleurboekjes uit. Voor dit jaar zag ik wel iets in deze bananen, maar Lief vindt dat geen goed idee. Ik zit dus zonder inspiratie. Tips zijn zeer welkom!
  • Zoon vroeg gisteren of lammetjes ook uit eitjes komen. Ik antwoordde dat die uit de buik van hun mama kwamen, waarop hij zei dat dat dus zoals baby’s was en ik bevestigde. Een dezer verwacht ik mij aan de vraag hoe die baby’s daar dan in geraakt zijn, in die buik. Hij denkt dat hij al in mijn buik zat van toen ikzelf nog een klein meisje was, en ik laat hem in de waan. Het is ook niet helemaal onwaar: bij meisjes zijn de eicellen al voor de geboorte aanwezig, dus ergens zat er altijd al een klein stukje van Zoon in mij.
  • De paasklokken en -hazen zijn hier en masse gepasseerd. Wij hielden het zelf sober, maar op de een of andere manier is er toch een karrenvracht aan chocolade in onze kasten geraakt en dat terwijl we nog volop Sint-chocolade liggen hebben. Tijd voor chocomousse, me dunkt. Misschien dat ik daarmee wel trakteer voor mijn eigen verjaardag, die er ook aankomt.


1 reactie

De zusjes

Prachtig weer vandaag en dus werd het een buitendagje.

De stormschade werd geruimd (de oude bomen in onze tuin hebben afgezien en er diende serieus te worden gesnoeid), en Zoon ontdekte dat de kippen – die de hele tuin voor zich hebben, maar hun eieren doorgaans in hun hok leggen – stiekem toch hun eieren op een nieuwe plaats hadden gedropt. Fier kwam hij met een emmertje eieren af.

Tot voor kort waren ook de zusjes van de partij. Ze dribbelden vakkundig in de weg als je iets wilde snoeien, kropen vanboven op je als je ergens ging liggen om van de zon te genieten, of kwamen eindeloos hun bal voor je voeten deponeren. De tuin is, sinds ze er niet meer zijn, zijn ziel kwijt.

Zoon vanavond, na de hele dag buiten te hebben gespeeld en er met geen woord te hebben over gerept: “Mama, ik ben zo verdrietig, omdat ik de zusjes zo hard mis. Ze zijn mijn beste vrienden.”

Toen zei mijn hart heel luid krak. Ik knuffelde hem en vertelde hem dat ik hen ook nog altijd ongelooflijk hard mis, want dat het ook mijn beste vrienden waren. Ik vertelde nog eens dat ze heel oud (bijna 105 jaar in mensenjaren) en heel ziek waren, en daarom gestorven waren. Het leek mij echter belangrijk dat hij met een goed gevoel ging slapen en dus begon ik over hun fratsen te vertellen die ons altijd aan het lachen maakten. Hij pikte in en lachte weer.

Maar hij heeft gelijk: het went niet, zonder de zusjes.


Een reactie plaatsen

Laat het zoemen met bloemen

Sinds de nieuwe gsm van de nieuwe werkgever ben ik niet meer zo’n Facebook-adept. Ik heb niet het gevoel erg veel te missen en ik word ook niet per se gemist. Er zijn ook andere manieren om te communiceren, nietwaar?

However, Facebook is not all bad. Ik ontdek af en toe pareltjes, zoals die heerlijke elektrische fiets die te winnen was. Ik won niet, maar de fiets staat ondertussen op mijn wishlist. Ja, ik ben jong. Ja, ik kan heus nog zelf trappen, maar naar mijn werk is net een tikje te ver voor dat onwillige lijf van mij en zo’n elektrische fiets lijkt mij dan ideaal om op een gezond actieve manier naar het werk te gaan. Daar wou ik het echter eigenlijk niet over hebben.

Onlangs zag ik op datzelfde Facebook een prachtactie van de provincie West-Vlaanderen passeren: Laat het zoemen met bloemen. Al enkele jaren wil de provincie op een leuke manier tuinen aantrekkelijker maken voor bijen, want die hebben het moeilijk vandaag. Bijen kunnen beschouwd worden als de barometer van hoe het met Moeder Natuur gaat en het ziet er eigenlijk niet zo goed uit. Vorig jaar nog bleek België zelfs de slechtste leerling van de klas: nergens in Europa was de bijensterfte zo hoog. Alle beetjes helpen dus. Leuk meegenomen is de bloemenpracht in de tuin.

De provincie West-Vlaanderen verdeelt twee bloemenmengsels: een bloemenakker van eenjarige kruiden en een bloemenweide van meerjarige kruiden. Zomaar gratis en voor niets. Wij bestelden en ontvingen ondertussen ons pakketje bloemenzaad.

Als het tijdens de paasvakantie eens eventjes wil stoppen met waaien, gaan wij hier dus bloemen zaaien!


Een reactie plaatsen

Uit winterslaap…

Lente! Het mooiste seizoen dat er is.

Het zou voor mij altijd lente mogen zijn: frisse ochtenden, vogels in de weer met takjes, een lentezonnetje, de natuur die weer wakker wordt en die iedere dag weer iets groener wordt, geurige lentebloemen, weer buiten kunnen komen zonder van kop te teen te zijn ingepakt…

En vooral: zelf wakker worden uit die winterslaap!

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 111 andere volgers