lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice


3 reacties

Manic Monday

Eerste werkdag in dik vijf maanden en wat speelt op de radio tijdens de zeven minuten durende rit? Jawel, bovengenoemde song.

En ik bedenk dat we weer vertrokken zijn, business as usual, en dat het jammer is dat er een eind kwam aan wat eerst eindeloos leek, maar dat het mooi geweest is.

Zo mooi…


3 reacties

Mom brain

mom brainIk wou hier over het schoolvoorbeeld van een Mom Brain komen schrijven, maar geloof me of niet: ik ben gewoon glad vergeten wat ik eigenlijk wou schrijven!

O well, vergeten wat ik oorspronkelijk vergeten was. Een beter voorbeeld is er niet, me dunkt.

(Komt dat eigenlijk ooit weer helemaal goed?)


4 reacties

Subtiel

Ik ging een cadeautje halen voor mijn schoonzus in een winkeltje met beautyproducten. Zoals dat vaak gaat in dat soort winkels, kreeg ik na het afrekenen ”een paar staaltjes”. De antirimpelcrème verdween zonder uitleg in de zak. De nadruk legde de extreem jonge winkelbediende op dat andere staaltje: ”een crème tegen wallen en donkere kringen onder de ogen,” zo zei ze.

Zou ze daar iets mee willen zeggen hebben?


3 reacties

Afscheid van “de buik”

Toen ik zwanger was, praatte Zoon (bijna 5 jaar) iedere avond in bed, nadat we een boekje hadden gelezen en nog eventjes hadden geknuffeld, tegen mijn buik. Kleine Zus reageerde daar gek genoeg op. Soms leek het alsof ze er zo ging uitspringen.

Toen was daar de bevalling en was mijn buik weer plat. Of toch platter, en vooral leeg.

Gevolg: Zoon was zijn draai kwijt tijdens het avondritueel. Nu kon hij Kleine Zus wel dingen vertellen, maar vaak sliep ze net op dat moment. En na een dikke week, toen het refluxspook om de hoek was komen loeren, begon ze op dat moment zo ongeveer aan haar avondlijke krijssessie…

Bijgevolg babbelde hij dan maar tegen mijn lege buik. Alsof hij ook een beetje afscheid moest nemen van het zwanger-zijn…

 


4 reacties

Kinderpraat

Zoon: Papa, ben jij verliefd op mama?
Lief: Ja, natuurlijk.
Zoon: Ik zie haar ook graag.

En moeder smolt toen Lief dit vertelde.

Zoon is trouwens ongelooflijk flink. Ik vreesde een moeilijke fase, want daar hadden anderen mij voor verwittigd. Ik vreesde jaloezie en ongehoorzaamheid, want ‘dat hoorde erbij’. Ik vreesde dat hij zijn zus als een indringster zou zien, ‘want hij was bijna vijf jaar enig kind geweest en nu zou hij zijn bevoorrechte positie moeten delen’.

Niets van dit alles dus. Hij is lief, zorgzaam voor en bezorgd om zijn zus en zij lacht en zoekt hem als ze hem hoort.

Alles goed hier dus, ware het niet dat hier een wreed smerig refluxmonster rondspookt, waardoor hier toch weer meer gehuild wordt dan we gehoopt hadden, maar daar had ik rekening mee gehouden.

Maar voor de rest alles goed…


13 reacties

Een dochter

Ze liet even op zich wachten, onze Dochter, en op zich maar goed ook, met al die virussen hier in huis.

Toen ik dacht klaar te zijn om haar op de wereld te zetten (ik formuleer het voorzichtig, omdat ik – hoewel ik beweerde van niet en ondanks de goede opvolging door de gynaecoloog – wél bang was voor de bevalling, voor een gelijkaardig scenario als bij Zoon), kreeg ik wat voorweeën. Ik maakte ondertussen nog haar bedje op en legde van alles klaar voor Zoon, voor de dag erop, want ik achtte de kans groot dat ik er niet zou zijn.

Die voorweeën werden echte weeën. Ik stak ondertussen nog zelf Zoon in bed, ging nog even bij hem liggen en probeerde ondertussen ongemerkt weeën weg te puffen. Ik zei hem nog eens dat het kon zijn dat wij er ‘s morgens niet zouden zijn, omdat we naar het ziekenhuis waren, maar dat Oma en Opa hier dan zouden zijn. Ik denk wel dat onze gevoelige zoon merkte dat er iets aan de hand was, want hij besloot mij nog eens goed te testen en hoewel ik heel hard mijn best deed om geduldig te blijven, maakten we toch nog ruzie. We maakten het gelukkig ook weer goed, maar ik vond het toch niet zo leuk om op die manier naar het ziekenhuis te moeten vertrekken. Misschien had ik hem beter gezegd waar het op stond, maar ik wou niet dat hij ermee bezig was…

Toen Zoon sliep, dacht ik een bad te nemen, maar het bad was nog maar net vol, of ik liet Lief weten dat het menens werd en dat ik eigenlijk NU wou vertrekken, want dat ik om de drie minuten weeën had.

In het ziekenhuis installeerde ik mij op mijn kamer, verhuisde ik na een pittig uurtje weeën wegpuffen (hoera voor zwangerschapsyoga) naar het verloskwartier, waar ik in ‘t kotteke van de nacht – heel gewoon, heel vlot, heel natuurlijk, zonder epidurale, zuignap en andere kunstgrepen – onze Dochter op de wereld zette.

Enkel Zij en ik, Lief, de vroedvrouw en de gynaecologe, die me na afloop een dikke zoen gaf en me feliciteerde.

Zo kan het dus ook…

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 103 andere volgers