lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

Tabula Rasa

1 reactie

Omdat de deur achter me toetrekken moeilijk was, al wil ik geloven dat dit het begin kan zijn van een nieuw leven, dat heel misschien veel mooier en echter kan worden, ook al voelt het nu nog niet zo en ook al kan ik het mij nu absoluut nog niet voorstellen…

Omdat ik de sterkere ben, ook al doet het pijn en ook al voel ik mij eigenlijk niet sterk.

Omdat helemaal herbeginnen goed kan zijn, ook al weet ik niet wat komt, maar weet ik wel dat het nooit slechter kan worden, dat het de enige juiste beslissing was en ben ik eigenlijk wel fier op mezelf dat IK de beslissing nam, gewoon omdat het als de enige juiste voelde.

Omdat overtollige ballast tot niets leidt, maar je, op slechte momenten, alleen maar harder de dieperik intrekt.

Ook omdat die ene, vanaf nu beter gekend als ex, niet meer mag meelezen. Dat voorrecht verloor hij toen hij – omdat hij niet kon verkroppen dat hij werd ‘gedumpt’ en dus de dolk nog eens extra moest omdraaien – vroeg: “Weet je waarom ik nooit zei dat ik je graag zag? Omdat ik niet wou liegen.”

Daarmee bevestigde hij wat ik eigenlijk altijd al wist, nooit wou weten, maar de afgelopen maanden had laten doorsijpelen om dan tot het besluit te komen dat ik méér wilde.

Tabula rasa, ofte een nieuw begin, nog maar eens…

One thought on “Tabula Rasa

  1. Pingback: Negen jaar… | lentebloem

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s