lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

Pluis

Een reactie plaatsen

Pluis 1mPluis is een dot van een kattin: lief, aanhankelijk, speels, zacht, maar soms ook een beetje vals en geniepig zoals het een echte kattin betaamt. Ik ben dan ook dol op haar. Ik weet nu al dat ik nooit meer een kat als Pluis zal hebben. Ze is ondertussen uitgegroeid tot een volleerde dame met haar eigen karaktertrekjes.

Het heeft er echter niet altijd zo goed uitgezien. Pluis woog bij de geboorte amper 50 gram (normaal kitten weegt rap 80 g). Ze komt uit een nest van zes en zat klem tussen haar broertjes en zusjes, afgesneden van de moederkoek. Pluis was dus aanvankelijk een zorgenbaby’tje. Toen ik op birmanenprospectie ging, zei mijn verstand dat ik beter uit haar buurt kon blijven, maar mijn hart had ze al helemaal ingepalmd. Gevolg: we werden onafscheidelijk. Dat mag je trouwens ook vrij letterlijk nemen: als ze vijf seconden alleen was, zette ze haar keel open. Dat is ondertussen al gebeterd.

Soit, toen ik voor haar koos, wist ik dat dat een aantal implicaties had. Gelukkig kwam het goed met haar: ze is mooi uitgegroeid, maar naar rasstandaarden – waar ik voor alle duidelijkheid lak aan heb – is ze nog altijd zeer klein. Stiekem dacht ik erover na toch eens een nestje met haar te krijgen en een van haar baby’tjes te houden, maar onlangs hakte ik de knoop door en besliste dat niet te doen.

Waarom? Daar zijn meerdere redenen voor. Ten eerste zijn er al zoveel sukkelkatjes, die ook een thuis kunnen gebruiken. Het is bijna weer de tijd van het jaar. Daar waar je op sites als Kapaza nu haast enkel raskittens vindt (die kweken zo goed als een heel jaar door), zal de site binnenkort weer overspoeld worden met rasloze kittens (eerste krolsheid eind januari, begin februari + 63 à 70 dagen). Dan kan ik beter nog zo’n duts in huis nemen.

Ten tweede ziet Pluis te veel af van haar krolsheid. Ze staat al niet bijster dik, maar in krolse periodes eet ze niet goed en zie je haar vermageren. Bovendien doet ze dan haast niets anders dan slapen en met haar kont in de lucht lopen. Dat lijkt mij niet bepaald een aangenaam bestaan.

Ten derde heb ik geen zin om mijn dot op te offeren voor een stel baby-poezen. Pluis zou een bevalling waarschijnlijk niet overleven, omdat ze zelf een probleembaby was en eenvoudigweg te klein is. Dat wil ik niet op mijn geweten. Toch niet als ik het kan voorkomen.

En dus besliste ik haar te laten steriliseren. Toen ik haar dat vertelde, keek ze met haar helblauwe kijkers diep in mijn ogen en wreef haar kopje nog eens tegen mijn hand. Ik nam dus maar aan dat ze er mee akkoord was en dat drukke gedoe met baby’s sowieso niet zag zitten.

Op 20 maart 2007 was het zover en sindsdien is de rust teruggekeerd in huis. Geen gemiauw meer, geen kont-in-de-lucht meer. Rust! Zowel voor haar als voor ons!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s