lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

Pluis ging op avontuur

Een reactie plaatsen

Lief en ik nestelen ons maar zelden samen in de zetel voor een avondje tv. Gisteravond was dus, voor de volle 45 minuten dat het duurde, eerder een uitzondering.

De katten liepen ondertussen wat ongedurig, dat wel. Pluis hobbelde op haar eigenwijze manier van de woonkamer naar de keuken en bleef daar hangen. Dachten we. Wildebras kwam miauwend op mijn schoot gesprongen, en luider dan anders vertellingen doen, maar verdween daarna ook naar de keuken. Dachten we. We lachten er nog mee, vroegen ons zelfs nog af wat hij in zijn lijf had. En ook dat ze, zo aanhankelijk als ze kunnen zijn, vaak toch ook vreselijk asociaal waren. Typisch katten, dus.

Na die 45 minuten stond Lief recht om iets te drinken te halen in de keuken. Hij rammelde wat en vroeg toen of de katten bij mij waren, waarop ik lachend antwoordde dat hij misschien beter het licht kon aansteken (hoewel je witte Pluis eigenlijk wel in het donker kunt onderscheiden). Toen hij echter een vloek loste, stond mij hart stil: mijn deugnieten waren erin geslaagd om de hor in de keuken los te peuteren en waren langs daar de wijde wereld ingetrokken.

Ik geef toe: ik was enigszins in paniek (ahum). Al goed dat iemand op zo’n moment het hoofd koel kan houden en dat ben ik duidelijk niet. Wildebras hoorden we, want Wildebras heeft een belletje rond zijn nek. Pluis was een ander paar mouwen: Pluis is namelijk een binnenkat en gaat enkel buiten als wij erbij zijn. Zou ze wel terugkomen? Zou niemand haar binnen nemen? Zou ze de weg terug vinden? Op 45 minuten konden zélfs haar korte pootjes al heel ver dribbelen.

Lief belde aan bij de buren, ik speurde in het pikdonker over het veld naar een wit bolletje Pluis. En toen stond ze plots achter mij. Opgelucht dat ik was, niet te omschrijven! Weer thuis bleek mevouw uitgehongerd en -gedroogd van haar groot avontuur, moest ze dringend op de kattenbak (ha ja, zij zou haar poten toch niet vuilmaken door en plein natuur een putje te graven zeker). En ze was toch zo moe!

En Wildebras? Die is een hele nacht weggebleven. Twee keer ben ik nog opgestaan, omdat hij voor ons slaapkamervenster zat en ik zijn belletje hoorde, maar meneer had zin om met mijn voeten te spelen en weigerde te komen. Tot vanmorgen 7u. Toen is hij binnen gekomen, heeft hij zijn etensbakje leeggeschept en is hij in zijn mandje gaan liggen. Hoogstwaarschijnlijk ligt hij daar nu nog altijd en weet hij nog altijd van de wereld niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s