lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

In Retrospect

Een reactie plaatsen

Het was mijn droomjob niet. Dat wist ik al vóór ik mijn contract ondertekende. Mijn idee was om het een jaar of twee te doen, zodat er “ervaring” op mijn cv zou staan. Niet dat het moeilijk was geweest om een contract te krijgen, maar ik wou toch zo snel mogelijk aan de slag. Te snel misschien. Misschien had ik beter nog wat de kat uit de boom gekeken.

In ieder geval: ik wist waaraan ik begon en met een enthousiasme dat me eigen is, stond ik op mijn eerste dag op het afgesproken uur op de afgesproken plaats te wachten, met rechtover me een bord “Afspraken zijn bindend”. De afspraak die we de vorige vrijdag hadden gemaakt, werd alvast schromelijk met de voeten getreden. Geen goede indruk. Van het bedrijf, welteverstaan. Ík was namelijk wél op tijd! Ruim vijfenveertig minuten later kwam de verantwoordelijke dan toch opdagen, zonder excuus. Ik trok het mij niet te hard aan: het was mijn eerste, o-zo-spannende dag!

In het begin was het leuk, denk ik. Nieuwe uitdagingen zijn altijd fijn. Vind ik toch. Al gauw werd het minder leuk, toen de rest van het vierkoppige team een na een ontslag nam. Voor de beloofde opleiding was er geen tijd, maar iedereen vond dat ik het er goed vanaf bracht, zo op mijn eentje. Iedereen, behalve ikzelf. Ikzelf raakte vooral gefrustreerd doordat er voor niets tijd was, dat ik alles zelf moest uitzoeken, dat er voor ieder stapeltje dat van mijn bureau verdween twee nieuwe in de plaats kwamen, dat er niet bepaald zichzelf uitwijzende computerprogramma’s werden gebruikt die uiteraard zónder handleiding kwamen. Als ik er iets van zei, kreeg ik te horen dat er door de uitzonderlijke omstandigheden helaas geen tijd was voor “een opleiding” en dat die “later” wel zou volgen. Later. Als het niet meer nodig zou zijn. Als ik het al allemaal zélf had uitgezocht dus, tijdens een van die extreem lange werkdagen, ergens tussen 7-21u.

Aangezien ik in mijn leven ook nog andere prioriteiten heb dan werken, aangezien Lief en ik amper een half jaar samenwonen en ik ook nog iets anders met hem wil doen dan dodelijk vermoeid naast hem in de zetel te hangen, aangezien ik werk om te leven en niet leef om te werken, aangezien de wijze woorden van Anneke door mijn hoofd bleven spoken, besloot ik mijn gevoel te volgen en er korte metten mee te maken: ik zou ontslag nemen.

In mijn hoofd was het simpel. De daad bij het woord voegen, bleek dan weer een moeilijkere stap waar ik toch een paar nachten slaap voor heb gelaten. Ik voelde mij schuldig. Schuldig omdat ik het schip dat sowieso al zinkende was, wou verlaten. Het leek alsof ik hen in de steek liet op het moment dat ze er zo slecht voor stonden.

Ik beet echter door. Zonder uitzicht op nieuw werk ging ik weg. Ze probeerden mij om te praten, ze haalden allerlei trucs uit de kast om me te doen blijven, maar ik hield voet bij stuk.

Dus ja, bij deze ben ik dus werkzoekende en eerlijk waar: it feels great! Ik wil best hard werken en ik weet ook van mezelf dat ik een harde werker ben, maar er zijn grenzen aan mijn goedheid!

Schuldgevoel als je zelf ontslag neemt…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s