lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

De vliegeraar

1 reactie

Korte inhoud (achterflap):De Vliegeraar - Khaled Hosseini

Amir en Hassan zijn gevoed door dezelfde min en groeien samen op in Kabul. Op een dag komt er op wrede wijze een einde aan hun bijzondere vriendschap. Amir en zijn vader vluchten naar de Verenigde Staten, waar ze een nieuw bestaan opbouwen, maar Amir slaagt er niet in Hassan te vergeten. De ontdekking van een schokkend familiegeheim voert hem terug naar Afghanistan, waar Amir wordt geconfronteerd met de spoken uit zijn verleden. Zijn voornemen om de oude schuld jegens Hassan in te lossen sleept hem mee in een huiveringwekkend avontuur.

De auteur (bron):

Zijn vader was werkzaam bij het Afghaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken, zijn moeder was een lerares op een middelbare school voor meisjes in Kaboel. In 1970 zond het ministerie de familie uit naar Parijs, waar zijn vader voor de Afghaanse ambassade ging werken. In 1978 vond er een bloedige staatsgreep plaats in het thuisland, waarbij de communisten aan de macht kwamen. Hierop besloot vader Hosseini om niet meer terug te keren naar Afghanistan, maar om politiek asiel aan te vragen in de Verenigde Staten. Rond 1980 vestigde de familie zich in San José, Californië. Omdat ze met weinig middelen de oversteek gemaakt hadden, leefden ze een korte periode in de bijstand.

Khaled Hosseini behaalde zijn middelbare school diploma in 1984 en ging studeren aan de universiteit van Santa Clara, waar hij vier jaar later zijn bachelor biologie behaalde. In 1989 ging hij geneeskunde studeren aan de universiteit van San Diego, waar hij zijn titel als Doctor of Medicine verdiende. Hij voltooide zijn opleiding tot internist bij het Cedars-Sinai Medisch Centrum in Los Angeles in 1996.

Mijn mening:

Ik heb het eigenlijk niet zo voor gehypte en alomgeprezen boeken die bovendien ook nog verfilmd worden. Meestal valt dat in werkelijkheid dik tegen en begrijp ik al de heisa niet. Er zijn echter de spreekwoordelijke uitzonderingen en daarvan is De Vliegeraar een voorbeeld.

Al vanaf de eerste zin wordt je aandacht geprikkeld en vraag je je af waar het naartoe gaat. Dat Hosseini geen taalvirtuoos is en met weinig spectaculaire bewoordingen afkomt, vergeef je hem helemaal. Dit verhaal kan dat hebben en is daar sterk genoeg voor.

Je doorspartelt emoties als vreugde, tuimelt in verdriet dat recht naar je keel grijpt, krijgt weer hoop dat het goed afloopt, om vervolgens weer met tranen in de ogen te zitten lezen.

Het is een boek dat je het liefst zo snel mogelijk uit wil hebben om te weten hoe het afloopt, een happy end toewenst en het cliché einde zonder meer vergeeft…

Openingsparagraaf:

Op mijn twaalfde ben ik geworden wat ik nu ben, op een kille bewolkte dag in de winter van 1975. Ik herinner me het moment nog goed, ik zat weggekropen achter een afbrokkelende lemen muur en tuurde de steeg in bij de bevroren beek. Dat is lang geleden, maar ik heb geleerd dat het niet waar is wat ze over het verleden zeggen, dat je het kunt begraven. Als ik nu terugkijk, besef ik dat ik de afgelopen zesentwintig jaar die steeg in ben blijven turen.

One thought on “De vliegeraar

  1. Pingback: Duizend schitterende zonnen | lentebloem

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s