lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

Sapvasten (7)

3 reacties

Dag acht van mijn sapvastenkuur en de vierde dag sappen.

Ik stond vanmorgen na ’n bijzonder korte nacht nog altijd vol energie op, maar voelde ondertussen toch aan mijn lichaam dat het ’t vaste voedsel begint te missen. Ik stond precies niet zo stevig op mijn benen als anders. Mijn voorgeschiedenis met trappen kennende was ik dus maar heel voorzichtig toen ik naar beneden trok. Ook al omdat Pluis op diezelfde trap vertoefde en de laatste tijd niets liever doet dan tussen mijn benen naar beneden te schieten. Enkele glazen water, thee en spirulina’s later voelde ik mij alweer een ander mens en stond ik weer stevig op de grond.

Vandaag weer een nieuw sapje op het menu: de Groentencocktail. Het gaat hier om een mengeling van tomaten- en wortelsap, melkzuurgegiste sappen van rode biet, selder, augurken, zuurkool, bloemkool, uien en bonen, en paprika. En hoewel ik al bang was voor de combinatie zuurkool – rode biet, smaakte het vrij aangenaam naar… koude tomatensoep.

Mijn lichaam mag het vaste voedsel dan wel missen, mentaal sta ik nog steeds sterk genoeg om deze kuur vol te houden. Ik slaag er ook steeds beter in mijn hongergevoel te negeren en mijn maag onder controle te houden. Hoe goed alles tijdens het koken vanmiddag ook rook, geen haar op mijn hoofd dacht eraan om te zondigen. Ik stond er wel versteld van wat ik anders allemaal naar binnen speel. Ik kan gewoonlijk niet koken zonder te knabbelen. Dat gaat dan meestal over de rauwe groenten die ik van plan ben te stomen (onschuldig dus), maar soms ook over de gesmolten kaas die van tussen de cordon blue ontsnapt en knapperig goudbruin wordt (al veel minder onschuldig). Zoals vanmiddag dus. De kaas bleef echter in de pan.

Sinds gisteravond hebben mijn darmen overigens ook rust gevonden. Het gerommel is eindelijk voorbij. Als mijn darmen nu niet gekuist zijn, dan weet ik het ook niet meer. Ik heb mij vandaag ook voorgenomen om in de toekomst regelmatig eens een vastendagje in te lassen. Het kan nooit kwaad eens wat minder te consumeren op een dag, zo ervaar ik nu aan den lijve.

En dat brengt mij op de vele reacties die ik kreeg op mijn verslagjes. Lien vroeg zich af of dit wel gezond was en merkte op dat dit allicht een effectievere afvalmethode is dan het dieet dat zij volgt.

Ik ben van mening dat dit wel degelijk gezond is. Mensen eten te veel en te veel verkeerde producten. Gewild én ongewild. Bewust en onbewust. Dagelijks eten we te veel vlees, suikers en kunstsuikers, vetten, cafeïne en alcohol. Ik zie deze kuur als “de grote schoonmaak”, “de grote zuivering”. Ik ben van mening dat dat in mijn geval zeker geen kwaad kan, aangezien ik nogal wat vergif binnenkreeg de afgelopen maanden. Ik mag dan zelf al jaren met gezonde voeding bezig zijn, als ik blijf verder bouwen op wankele fundamenten, brengt mij dat niets. Ik zie deze kuur dan ook als de versteviging van de fundamenten, als een noodzakelijk kwaad, in de hoop mijn lichaam en genen te snel af te zijn.

De Mannavita-handleiding omschrijft “De grote Schoonmaak” zo:

Ons lichaam krijgt dagelijks te veel vetten, suiker, vlees, alcohol of cafeïne aangeboden. De afvalstoffen en verbrandingsproducten die hierdoor ontstaan, kunnen op de duur niet volledig door onze reinigende organen, de lever en de nieren, onschadelijk worden gemaakt. Stofwisselingsgiften stapelen zich dan op, zoals in de darm, het vetweefsel of bindweefsel. In het begin uit zich dat in onschuldige kwaaltjes zoals terugkerende verkoudheden of menstruatieklachten, maar naderhand kunnen ook huidklachten, spijsverteringsstoornissen, migraine en depressiviteit optreden. Door jaarlijks met een vastenkuur het lichaam de gelegenheid te geven om zich van de afvalstoffen te ontdoen, kunnen we dit voorkomen.

Dertien jaar geleden stierf mijn grootvader aan (een erfelijke vorm van) darmkanker en vier jaar geleden werden bij mijn mama voor de eerste keer poliepen in de darmen vastgesteld. Goedaardig, maar ze blijft een risicogeval en moet zich jaarlijks laten onderzoeken. Sinds bij mijn mama een pingpongbal uit de darmen werd gehaald, besef ik meer dan ooit dat ik -met dezelfde genen gezegend- ook in een risicogroep zit, wat inhoudt dat ook ik regelmatig mijn darmen moet laten onderzoeken.

Hoewel ik er niet van overtuigd ben dat voeding een effect kan hebben op darmkanker, ben ik ook van mening dat het alvast geen kwaad kan om te letten op wat ik naar binnen speel. Daarom verkies ik sindsdien ook biologisch geteelde producten boven de gewone, daarom ben ik sindsdien ook bewuster met voeding bezig (met af en toe een uitspatting wegens te weinig tijd om een evenwichtige maaltijd op tafel te toveren, maar wel honger).

Waarom ik niet overtuigd ben van het effect van gezonde voeding op darmkanker? Mijn grootvader at zijn hele leven enkel eigen gekweekte en geteelde producten: bonen, aardbeien, aardappelen, radijzen, uien, prei, selder, tomaten, wortelen tot zelfs zijn eigen met maïs vetgemeste kippen. Enkel in noodgeval besproeide hij zijn gewassen met pesticiden, maar meestal gebruikte hij gewoon niets. Hij rookte niet en dronk geen druppel alcohol. Mijn mama groeide, als zijn dochter, op dezelfde manier op en ons hele gezin leefde tot aan zijn dood op wat opa en oma op het land hadden staan. En toch heeft ze iets in haar darmen dat er niet thuishoort… Soms kan je nu eenmaal niet aan je lot ontsnappen.

Vandaar ook dat ik gemotiveerd ben om door te zetten. Als ik vals speel en het niet volgens de regeltjes doe, zal niemand daar last van hebben. Achteraf zal ik het mij echter misschien beklagen, omdat ik niet sterk genoeg was om me te verzetten tegen de consumptiemaatschappij, tegen wat misschien in me broeit, tegen het ongezonde, tegen de brol in mijn lijf. En ook ik dacht dat ik dit nooit zou volhouden. Ik schreef het al eerder: ik krijg gewoonlijk migraine als ik niet op tijd en stond iets naar binnen kan spelen, en ik word ook kribbig van een hongerige maag. Ik verleg hiermee grenzen, leer mijn lichaam kennen, wéét nu dat ik veel sterker ben dan ik dacht te zijn.

Ik denk dat wie overweegt deze kuur te volgen, in eerste instantie zijn eigen motivatie moet vinden en zich mentaal heel goed moet voorbereiden. Ik was hier vier maand mee bezig vóór ik eraan begon, voor ik me er klaar voor voelde. Ik wilde het goede moment eruitpikken, ik wilde niet afgeleid worden van mijn motivatie, er mentaal helemaal klaar voor zijn. En dat moment was nu. Ik slaagde er, ondanks de voorbereiding, dan nog in om te vergeten dat ik in dezelfde periode ongesteld zou zijn. Toen mijn frank viel, was het eigenlijk al te laat en hield ik me aan mijn plan. Dat maakte het op sommige momenten zeker niet gemakkelijker en allicht speelde dat mee toen ik mij vanmorgen wat zwak voelde.

En of je met deze kuur kilo’s verliest? Uiteraard, maar minder drastisch dan iedereen denkt. Je verliest in eerste instantie veel vocht en in tweede instantie verbrand je vetten. Je moet je daar overigens ook niet blind op staren: hoewel er wel wat pak aan me is en ik dus wel wat kilo’s zou kunnen missen, zullen een aantal van die kilo’s (mogelijk zelfs allemaal) er weer bijkomen, eens ik terug een normaal voedingspatroon heb. Al ga ik natuurlijk hard mijn best doen om ze eraf te houden.

Soit, daarmee zit dag vier er dus ook op en is dit een gigantisch relaas geworden. Morgen de vijfde en laatste dag. Het geroosterd boterhammetje met boter komt steeds dichterbij!

3 thoughts on “Sapvasten (7)

  1. Groot gelijk met de gezonde voedingstoestanden!

  2. Aha… de wiebelig op je benen-fase…🙂
    Nog even… de meest vieze sappen zijn achter de rug!

  3. Even over je grootvader en moeder: als het erfelijk is, dan lijkt het me idd niet persé om voeding te gaan. Maar verkeerd eten kan dit natuurlijk sneller laten ontwikkelen.
    Wat zelfgekweekte groenten betreft: het hangt natuurlijk niet enkel af van wat je zelf sproeit. Ook de omgeving en de bodem kan een rol spelen. Dicht bij drukke wegen, vervuilde ondergrond uit het verleden of uit de omgeving. Allemaal niet onbelangrijk.

    Btw: mijn ex was vertegenwoordiger in sproeistoffen en meststoffen. Ook in de biologische teelt wordt er gesproeid, hoor. Weliswaar met andere produkten maar toch.
    Ach, we kunnen er nergens meer aan ontsnappen.
    Voldoende laten controleren en nu en dan eens ontgiften lijkt me een heel goeie leefregel.

    @ Elke: Ik denk eigenlijk dat het sowieso niet veel had uitgemaakt wat mijn grootvader at. Het zat gewoon in hem.

    En wat die pesticiden betreft, vrees ik dat we er inderdaad niet meer aan kunnen ontsnappen. Een boer zei ooit dat hij er niet aan dacht om van zijn eigen land te eten. Hij had in zijn tuin een privémoestuin en die bewerkte hij helemaal anders… Sindsdien verkies ik -waar ’t kan- biologische producten, al zullen die effectief niet zoveel van niet-biologische verschillen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s