lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

Miss Asociaal

7 reacties

Ik ben op zich een redelijk sociaal wezen, al ben ik niet altijd zo geweest. Er was een tijd dat ik meer met mijn hoofd in de wolken en in mijn eigen wereld leefde. Maar nu niet meer.

Ik vind het dan ook leuk om overal waar ik kom nieuwe mensen te leren kennen: op ’t werk (waar ik bijlange nog niet iedereen ken), in de bib, in de sport- en in de leesclub, bij de bakker. En dus ook in de wachtzaal van de specialist waar ik de laatste tijd vaker vertoef dan me lief is en in de infuuskamer.

En toch kan ik in diezelfde wachtkamer en infuuskamer zo vreselijk asociaal zijn, afwezig reageren, doen alsof ik keihard in mijn boek verdiept ben (als ’t niet lukt om me er echt in te verdiepen) of er me uiteraard écht in verdiepen.

Vooral als er ’n bepaald soort mensen aanwezig is. ’t Soort mensen dat het nodig vindt om aan een wildvreemde, en voor de hele wachtzaal én de gang, zijn/haar hele leven uit de doeken te doen, ’t soort mensen dat alleen maar zaagt en klaagt en negatief doet, ’t soort mensen wiens pijnen erger zijn dan die van anderen en die naar verluidt het leed van de wereld op hun schouders dragen, dat verkondigt alleen nog voor hun hond uit de zetel te komen en te leven (echt gehoord), ’t soort mensen dat denkt dat je zelf voor je plezier in die wachtzaal zit, ’t soort mensen dat na hun verhaal dat ze niets kunnen, zelf vergeten schijnen te zijn wat ze net hebben verteld en net dat doen wat ze beweren niet te kunnen.

Begrijp mij niet verkeerd, ik luister graag naar anderen, ik hoor graag (levens)verhalen en schijn het op de een of andere manier ook uit te stralen dat ik goed en graag luister. Ik hou van dialogen, discussies en levendige gesprekken. Ik kan mij goed inleven in de situatie van anderen, leef met hun mee, voel met hun mee, ook al heb ik nooit meegemaakt wat zij meemaken.

Ik hou er echter niet van klaagmuur en pispaal te zijn. Ik hou niet van monologen waar je geen speld tussen krijgt en die uitsluitend over het eigen ik gaan. Ik hou niet van overdrijvers en egoïsten. Ik hou niet van veinzers en nog minder van veinzers die doen alsof ze ergens last van hebben om ergens onderuit te kunnen muizen.

En weet je waarom ik daar niet van hou?

Omdat ik en alle mensen die écht ergens pijn hebben, die een normaal leven willen, daardoor minder au sérieux worden genomen. Omdat ik daardoor op de trein, waar de brutale vrouw waar ik naast zat, mij -omdat ik nu eenmaal de jongste was- aanmaant om recht te staan omdat er ’n oudere man opstapt (tegen wie ik mij verontschuldig dat ik niet rechtsta omdat ik rugpijn heb en die daar ook niets van maakte en gewoon een wagon verder liep), te horen krijg dat “iedereen kan zeggen dat hij rugpijn heeft, maar dat zij toch niet kan rechtstaan want zij is 53 jaar oud“. Alsof leeftijd een ziekte is…

En dus ga ik dat soort mensen maar liever uit de weg…

7 thoughts on “Miss Asociaal

  1. Zelfbeklag…het verderf van de maatschappij, ik krijg de kriebels als ik sommigen bezig hoor, het is precies of gans de wereld tegen hun is en enkel zij problemen en ongemakken hebben. Ze verzuren zo het leefbeeld. Ze denken dat de wereld enkel maar om hun draait.:-/

  2. Ik hou ook niet van “zo’n” mensen. En dan heb ik de brute pech om zo iemand als schoonmoeder te hebben😦
    Ze heeft maar één nier meer sinds haar 18e. Iets waar ze eigenlijk geen last van heeft.
    2 kleine anekdote’s: Bij vriesweer “Ooh, jullie oprit is zo glad! Als ik mocht uitglijden, was ik bijna dood, ik, met maar één nier!”; “Voorzichtig rijden hè, want ik heb maar één nier”; enz.
    Oei, en nu ben ik zelf zo’n klager😉

  3. Dit zou een stukje van eigen hand kunnen zijn.
    Breek mij de bek niet open over wachtzalen. Ik hààt ze. Hartsgrondig.

  4. Mijn haar gaat ook rechtstaan van zon mensen! Ik ben blij terug iets van je te lezen.

  5. Ok, ik haat ze ook! Vreselijk.
    En ik heb ook zo’n schoonmoeder… eigenlijk…
    Hmmm…

  6. was er niet zo een gezegde, spreken is zilver, maar zwijgen…?
    de grootste kwebbermond heeft vaak het minst te zeggen

  7. Die oudjes van tegenwoordig zijn niet meer op hun mondje gevallen! :-p Al zijn er sommigen (zeldzame exemplaren!) die weigeren te gaan zitten en niet willen toegeven aan hun ouderdom als je hun supervriendelijk en beleefd en galant je eigen zitplaatsje aanbiedt en je dan ook nog eens heel giftig aankijken, tja je kunt ook nooit voor iederéén goed doen he.
    Hypochonders vind je ook overal terug; ons mama had zo’n collega die bij het minste kriebeltje in haar keel en snottebelletje uit haar neus een week verlof kreeg van haar dokter… Pfft…

    @ Anijsje: Ik zou een 53-jarige toch geen oudje noemen.🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s