lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

Op weg naar de operatietafel

6 reacties

En zo trok ik dinsdag om 14u een bijzonder sexy operatiekleed aan en landde ik in de “wachtkamer”, alwaar ik door twee iets te enthousiaste nieuwelingen (anderhalve week in dienst) werd verwelkomd en waar een infuus zou worden aangelegd.

Niets tegen enthousiastelingen noch tegen nieuwelingen, maar de twee gingen net niet met elkaar in de clinch over wie mij de pre-operatieve enquête mocht afnemen (die naderhand dan ook nog verkeerd en onvolledig bleek ingevuld) en het infuus zou steken. Tot ze mijn aderlandschap zagen, that is.

Uiteindelijk toonde B zich bereid. B was een 21-jarige, pas afgestudeerde verpleger die nog een specialisatiejaar anesthesie zou volgen en zichzelf nogal the man vond. Ik zou hem eerder een blaaskaak hebben genoemd, maar aangezien hij de wapens in handen had (de naald dus), hield ik me maar koest en was ik mijn eigen beminnelijke zelf.

B praatte gewoonweg veel te veel, noemde me na iedere zin steeds weer slijmerig “mevrouw” (ik weet dat dat beleefd is, maar I hate that), merkte op dat ik toch ook al 28 jaar was (da’s blijkbaar oud, these days), deed een uitleg over die ene ader die hij wou vermijden omdat daar een of andere zenuw liep die hij maar beter niet kon raken, keek daarna nog een half uur naar mijn linkerarm, praatte nog altijd veel te veel en deed zijn hele leven en studie uit de doeken, om daarna dan toch de ader te nemen die hij eerder als te vermijden had gecategoriseerd.

Ik, nog steeds twijfelend of die operatie wel de goeie keuze was, werd vanbinnen steeds onrustiger en ambetanter, maar hield me stil. En ik vroeg mij af in welke freakshow ik nu weer was beland.

Toen het mij na een discussie over blauwe en groene infuusnaalden ’n beetje te veel werd (het is niet echt leuk als er over je gepraat wordt alsof je er niet bij bent), vermeldde ik dat mijn huisarts tot nu toe steeds in een keer in een ader was geland met een klein naaldje. The man lachte mijn huisarts, en bij uitbreiding alle huisartsen, uit, om daarna flagrant naast mijn ader te prikken en zich duizendmaal te excuseren. Ik stelde hem gerust (!), zei dat het niet erg was (en meende het ook), maar bedacht dat hij zijn commentaar over mijn huisarts beter voor zichzelf had gehouden.

En toen was het uit met het zelfvertrouwen van the man en kreeg ik zowaar medelijden met hem. Of toch bijna, want tenslotte had hij een gat in mijn arm geprikt. En mij met zijn gekwetter doodzenuwachtig gekregen. Zo spuide hij ongevraagd zijn mening over rugoperaties en zwangerschappen en meende hij dat ik nooit natuurlijk zou kunnen bevallen (hoera hoezee), waardoor ik nog meer aan de operatie twijfelde.

Anyways, hij duwde de naald in handen van een oude rot in het vak en ging over diens schouder leunen wat de oude rot de vraag ontlokte of hij niets beters te doen had, zoals de administratie bijwerken (arme B). Vervolgens nam de oude rot de kleinst mogelijke naald en plantte die zonder twijfelen of dralen in mijn pols.

Dat hij daarbij met mijn bloed smoste, vergaf ik hem terstond. Zo vlak voor een operatie kwam het toch op geen guts meer of minder, dacht ik zo.

6 thoughts on “Op weg naar de operatietafel

  1. Hatelijk!! Je had hem moeten zeggen dat hij zijn mond moest houden🙂

  2. allez ‘thopen dat de rest van de operatie even vlotjes is verlopen

  3. Ja man, wil me echt niet voorstellen hoe ik zou freaken moest ik zo’n onbekwaam broekventje treffen aan de operatietafel. Heb tot hiertoe altijd hele rustige veertigjare ervaren dames gehad, en ben daar precies niet rouwig om! En dan waren mijn ingrepen altijd van die kleine, routinedingetjes, was daar al zo bang voor…
    ps: 28 is niet oud!

  4. Ik heb ook zo een prikmiserie meegemaakt, da’s echt niet leuk. Vijf-zes keer moeten prikken om een bruikbare ader te vinden, dan de naald uit de ader gegaan, enz.

    Maar ik heb hier in het UZ ook heel wat 21-jarige stagiairs en stagiaires de revue zien passeren, en ik moet zeggen dat ik zeer tevreden ben over de manier waarop die te werk gingen. En hoe ze mijn gezaag en geklaag ondergingen. Ik kon tenslotte NIETS zelfstandig doen, en moest voor àlles op dat belleke duwen. Die jongens en meisjes hebben mij altijd perfekt geholpen, en daar ben ik hun zeer dankbaar voor.

  5. ’t Is iets heel delicaat, dat infuus prikken. Ik werk nu al 5 jaar als verpleegkundige (psychiatrie weliswaar)en ik ben er nog steeds ‘gene krak’ in. Ik weet niet wat het meest professioneel is: blijven doen tot ge nen expert zijt, of de patiënt sparen door een collega te laten prikken…
    In ieder geval is volgens mij het belangrijkste het inzien dat de patiënt zijn lichaam het beste kent. Een goed gesprek kan wonderen doen. Jammergenoeg is er in een ziekenhuis daar meestal maar heel weinig tijd voor.

  6. @ Moeferkoe:
    Ik heb er helemaal niets op tegen dat er meer dan een keer moet worden geprikt. Iedereen leert al doende, en als verpleegkundige heb je nu eenmaal de pech dat je het ‘t beste op andere mensen en in verschillende situaties leert. Geen erg. Ik ben geen held met naalden, maar ik word er niet hysterisch door en kan die “angst” wel blokkeren. ‘t Ging er mij eigenlijk vooral om dat hij had moeten zwijgen over zenuwen en zwangerschappen, want daarmee maakte hij mij doodnerveus.

    Da’s trouwens de opmerking die B. ook kreeg van de “oude rot”: dat hij naar de patiënt zal moeten leren luisteren en zelf meer moet zwijgen. Hij had tijd genoeg om het rustig te proberen: we lagen daar maar met twee, ze liepen daar met twee rond en ik heb daar een half uur gelegen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s