lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

Wakker worden

5 reacties

In de verte hoorde ik mijn naam. Moeizaam sleurde ik mezelf vanuit het donker, terug de realiteit in. Ik opende mijn ogen, maar zag niets, besefte dat ik weer in mijn eigen bed lag en met mijn rechterhand de boord van de matras omklemde. Mijn keel voelde rauw en ik had een vieze smaak in mijn mond. En ik dacht aan Lief.

Ik hoorde een hartmonitor en iemand vroeg me of ik wakker was. Ik knikte en kreeg een hoestbui. Pijn schoot door mijn hele lijf. Ik knipperde verwoed om de smurrie in mijn ogen weg te krijgen en een vriendelijke stem zei dat hij de gel uit mijn ogen zou kuisen. De stem vroeg ook of ik pijn had en hoewel mijn hele lijf protesteerde, fluisterde ik dat het draaglijk was. En of ik het koud, maar ook dat ontkende ik hoewel ik klappertandde en over mijn hele lijf lag te rillen.

Slechts ogenblikken later was de pijn niet meer te harden. Toen de stem opnieuw vroeg of ik pijn had, knikte ik. Seconden later voelde ik een plof in mijn linkerbil. De stem zei dat het nu gauw zou beteren -wat ook klopte- en belde daarna naar de afdeling om te melden dat ik wakker was en terug naar mijn kamer mocht. Ik had geen besef van tijd en hoopte dat Lief er nog zou zijn.

Hoe ik op mijn kamer ben geraakt, weet ik niet meer. Ik weet wel nog dat ik heel opgelucht was Lief terug te zien. Ik deed mijn best om wakker te blijven, maar zweefde ergens tussenin. Tot ik misselijk werd en Lief als een gek naar de badkamer spurtte om een kotsbakje, dat ik met een fluogroene smurrie vulde. Op slag wist ik ook waar de vieze smaak in mijn mond vandaan kwam. Gal. Pas tegen de vroege ochtend kalmeerde mijn maag.

De daaropvolgende ochtend kwam de dokter me vertellen dat de operatie goed was verlopen. Hij kon niets garanderen, maar had er vertrouwen in dat ik zou herstellen. Even later zette ik mijn eerste wankele stapjes en geloofde ik voor ’t eerst dat ik de goeie beslissing had genomen.

Het was gepasseerd. Achter de rug. Het herstelproces kon beginnen.

5 thoughts on “Wakker worden

  1. Blij dat het gepasseerd is zeker. Die eerste minuten na de verdoving klonken bepaald niet gezellig, al direct zo hevige pijn… Gelukkig dat ze daar in het ziekenhuis doorgaans wel weg mee weten…

  2. De operatie zelf heb je gelukkig al achter de rug (!) nu. Verder nog heel veel succes met het rusten en revalideren.
    Ik lees met je mee😉

  3. Dat is altijd wat vies, uit zo’n verdoving ontwaken. Ik wens je een spoedig herstel!

  4. De belangrijkste stap is gezet.
    Nu is het rustig aan werken aan je herstel.
    Niet te wild worden zenne, alles op zijn tijd.
    En ik blijf hopen dat alles heel goed voor je mag aflopen.
    Dikke knuf,
    Kaatje.

  5. Brrr, klinkt niet bepaald gezellig.
    Hopelijk lig/zit je er vandaag wat comfortabeler bij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s