lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

Tijd voor een stilte, denk ik dan.

Een reactie plaatsen

Toen ik bijna zes jaar geleden begon te bloggen, dacht ik niet echt na over wat ik wel en wat ik niet kon en mocht schrijven. Al die jaren later doe ik dat wel en misschien wel in die mate dat het mij in mijn schrijven en denken remt en zelfs verlamt.

Over mijn rug ben ik ondertussen wel uitgeschreven. Of beter: ik zou er iedere dag wel iets over kunnen schrijven, maar wil dat niet. Klagen en zagen ligt niet (echt) in mijn aard en ’t helpt me geen stap (rapper) vooruit. Ik probeer dus optimistisch te blijven, me te schikken naar hoe het is, het leven voor mezelf spannend te maken door kleine doelen te stellen en die (proberen) te halen, me op te trekken aan een goede dag.

Helaas mag ik over die goede dagen ook niet te enthousiast zijn: dat enthousiasme wreekt zich meestal de dag erna met een extreem slechte dag. Of ik krijg door al mijn ongeremdheid en in al mijn enthousiasme over het feit dat er weer eens iets gebeurt in mijn leven (zijnde: werken) een sneer naar mijn hoofd die ik niet had zien komen.

Over dat werk zou ik overigens boeken kunnen schrijven, maar dat doe ik niet uit respect voor mijn werkgever. Laten we het erop houden dat de crisis overal wel speelt en dat we een bijzonder stresserende periode tegemoet gaan die hoogstwaarschijnlijk volgende week als een sneltrein op ons af zal donderen. Ik heb mij voorgenomen er rustig bij te blijven en mij niet te laten overdonderen, maar of dat zal lukken, zal nog moeten blijken.

Mijn persoonlijkheid is tegenwoordig ook niet de meest boeiende om hele epistels over te schrijven. In mijn hoofd lever ik een strijd met dat lijf van mij. Ik probeer mij te verzoenen met het verloren jaar, met de voor onbepaalde tijd uitgestelde plannen, met de onzekerheden en twijfels. Wat hier dan toch verschijnt, is gecensureerd (je weet maar nooit wie meeleest), met een eeuwigheid vertraagd, komt achter een wachtwoord, of staat er zodanig cryptisch dat ik na ’n jaar zélf niet meer weet waarover ’t gaat.

Ik post (voorlopig?) dus nietszeggende dingen, pik de woorden van anderen, staar naar een scherm waar sinds lang geen woorden op verschijnen. Ze blijven steken in mijn hoofd, botsen op grenzen.

Tijd voor een stilte, denk ik dan, want zo blijft er eigenlijk helemaal niets meer om over te schrijven…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s