lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

Inside information

Een reactie plaatsen

Ik ben een nieuwsgierig aagje, weet graag alles van alles en iedereen. Toen ik via De Standaard dan ook op dit artikel botste, was mijn interesse direct gewekt. Ik wilde dat wel eens uitzoeken en becommentariëren. Schrijven doe ik toch graag, nietwaar, en commentaar geven ook, dus… lang leve The Insiders!

Ik vulde een hoop enquêtes in, hoopte het feestvarken in me te mogen voeden met Baileys Coffee, maar dat werd niets. Wellicht beantwoordde ik de vragen daarvoor verkeerd. “Drinkt u vaak koffie?” “Nooit”, geheel naar waarheid. Ik drink namelijk ook écht nooit koffie wegens dat mijn maag daartegen protesteert, maar afgeleiden gaan er wél vlotjes in. Nuances stonden echter niet in de vragenlijst, dus geen Baileys voor mij.

Ik bleek meer geluk te hebben bij de volgende campagne: ik mocht de huisvrouw in mezelf laten zegevieren en de Silan Crystals testen. Heel enthousiast deelde ik aan iedereen die dat wilde en die naar mijn verhaal wilde luisteren, de monstertjes uit. Zelf ging ik zowat meteen aan de slag, toch wel wat op mijn hoede. Ik vond de Crystals in droge staat namelijk lekker ruiken, maar vreesde hun effect op mijn was en mijn hoofd. Sterke geuren lokken bij mij namelijk migraine uit, maar voor nieuwe dingen heb ik wel ’n migraine-aanval over. Dan weten we dat ineens ook weer, nietwaar.

En het is niet dat ik betaald word om dit te schrijven, maar man, wat een geur! Zónder migraine-aanval en in alle stadia van het wasproces: nat aan de wasdraad, droog in de wasmand waar de was meestal ’n paar weken verjaart alvorens naar mijn strijkplank te verhuizen, op mijn strijkplank (zélfs na die verjaarweken), na mijn strijkplank, in mijn kast en enkele dagen/weken later op mijn (bezwete) lijf.

Toen ik in Spanje het beste van mezelf had gegeven om boven op de berg te raken (jaja, op handen en voeten komt ’n mens dan toch nog ver), compleet bezweet (mijn t-shirt was letterlijk doornat van het zweet, maar welke idioot kruipt ook naar boven bij 37° C, nietwaar) tevreden stond te wezen over wat ik net had verwezenlijkt, vroeg ik mij tegelijk af wat daar op die berg in godsnaam zo lekker kon ruiken, tot bleek dat ik het gewoon zélf was.

Maak dat mee: niet stinken als je boven komt! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s