lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

En dan opeens…

1 reactie

… out of the blue, hadden we behalve twee katten ook nog eens twee honden, al moet ik er eerlijkheidshalve bij zeggen dat het voor ons niet zo out of the blue was als het hier klinkt, maar da’s een lang verhaal dat niet voor Tinternet geschikt is. Het doet er eigenlijk ook weinig toe, hoe ze hier geraakten. Ze zijn er nu gewoon. Punt.

Handig om weten is dat De Zusjes geen vreemden voor ons zijn. Lief zag hen heel regelmatig tot ze een jaar of drie waren, maar had daarna zeven jaar lang geen contact meer. Enkele weken geleden kregen we via via te horen dat deze twee lieverds van de ene op de andere dag niet langer gewenst waren door hun baasje, of beter gezegd door haar vlam van het moment. Als je dan moet kiezen tussen een flirt van een paar weken en je twee tienjarige honden, dan weet je het wel hé. De honden moesten dus gaan en dreigden in een asiel terecht te komen.

Daar hebben we dus een stokje voorgestoken, want daar hadden wij nu niet bepaald een goed gevoel bij: we vreesden dat De Zusjes, als ze al uit het asiel zouden geraken, gesplitst zouden worden, want let’s face it: niet veel mensen zien het zitten om twee, al behoorlijk bejaarde, (gemiddeld grote honden), samen uit een asiel te halen.

Die gedachte konden we hier niet verdragen en dus bedisselden we een plan om ze hierheen te halen, met het akkoord van onze verhuurders. Bijgevolg hebben wij nu twee honden in huis. Twee extra haarbollen om graag te zien, al moeten de haarbollen onderling nog wat aan elkaar wennen.

De Zusjes herkenden Lief overigens onmiddellijk, na hem zeven jaar niet meer te hebben gezien, en dat zorgde hier voor een waar kippenvelmoment. En daar waar we vreesden dat ze de eerste dagen zouden treuren en de eerste nachten de buurt zouden wakker houden (onze buren waren dan ook gewaarschuwd), gedroegen zij zich alsof hun thuis altijd al hier was geweest. Met andere woorden: we did the right thing.

Iedere avond, wanneer ik De Zusjes slaapwel wens, vraag ik mij af hoe iemand zo harteloos kan zijn… maar stiekem ben ik toch wel ’n beetje blij: voor Lief omdat hij nu de tijd met hen kan inhalen, voor de honden omdat we aan hun gedrag zien dat ze het hier dik naar hun zin hebben, en voor mezelf, gewoon omdat ik er nu twee schatten bij heb!

One thought on “En dan opeens…

  1. Pingback: ‘n Zieke Miss | lentebloem

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s