lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

Stil

Een reactie plaatsen

Gisteravond, 18u. Ik was onderweg naar huis. Doodmoe, maar ook doodcontent dat de werkweek onderbroken zou worden door de feestdag van 11 november. Uit de radioboxen in de auto galmde It all leads to this van Scala en ik zat luidkeels mee te kelen, kwestie van de stress van het werk kwijt te raken voor ik thuis kwam.

Op vijf minuten van onze voordeur begonnen mijn voorliggers zonder aanwijsbare reden te remmen. Zwaailichten duidden even verder op niet veel goeds. In het midden van de weg stond een agent het verkeer te regelen. De auto’s op mijn rijvak werden afgeleid naar het vak van de tegenliggers. Ik zag een bestelwagen, een personenwagen, veel toeschouwers en een stuk metaal dat ooit een fiets moet hebben voorgesteld… En dan sloeg het me in het gezicht: een wit laken op de grond. Op de koude grond, waar in het duister motregen op viel. Daaronder de contouren van een lichaam.

Ik werd stil, het werd stil.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s