lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

L’histoire se répète

Een reactie plaatsen

Er zijn zo van die dingen die je meteen terug je eigen kindertijd in katapulteren en die je spontaan doen lachen.

Zo passeerde hier vorige week een jongetje op de fiets. Tussen de spaken van zijn achterwiel stak een speelkaart, vastgemaakt met een van moeders wasknijpers. En maar pruttelen dat zijn fiets deed. Een hele kerel voelde hij zich! Ik moest er spontaan bij glimlachen. Broer en ik deden dat ook, hadden er zelfs hele theorieën over om ’t maar zo hard mogelijk te laten pruttelen.

En gisteren, tijdens de bijeenkomst van de Kinder- en Jeugdjury, hoorde ik de pen van een van de meisjes rammelen terwijl ze naarstig schreef: ze had de bolletjes uit de lege inktpatronen gepeuterd en verzamelde die in haar pen. Ook hier moest ik weer lachen. Ik deed dat ook (net als zowat de hele klas).

De kinderen van nu mogen dan zo anders zijn dan de kinderen van toen (or so they say), sommige dingen blijven gewoon dezelfde.

Hartverwarmend vind ik dat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s