lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

Huisje

Een reactie plaatsen

Ik heb in drie van de vijf Vlaamse provincies en in het buitenland gewoond en weet dat ik mij gemakkelijk aan mijn omgeving aanpas. In de ene provincie woonde ik al liever dan in de andere, maar dat had vaak meer met de levensomstandigheden te maken (= slechte relatie, ambetante buren, slecht geïsoleerd kot) dan met de plaats waar ik woonde. U kent het wel: wel een huis, maar geen thuis. Ik heb er eigenlijk ook nooit echt lang bij stilgestaan waar ik woonde: ik woonde daar ofwel omwille van het toenmalige lief, ofwel omwille van de studies, ofwel omwille van andere redenen. Dat ik dus niet per se onder mijn eigen kerktoren moet wonen, acht ik hiermee dus wel bewezen.

Huren is echter iets heel anders dan kopen. Als het op kopen aankomt, breekt het koude zweet mij uit en lig ik daar ineens wakker van. Ettelijke gesprekken hebben Lief en ik hier al over gevoerd. Tientallen huizen in de meest uiteenlopende windrichtingen hebben we al bezocht. Er zijn onnoemelijk veel dingen waar je rekening mee kunt houden: mijn ouders, de ouders van Lief, mijn werkplaats, Liefs werkplaats. Er zijn de onbetaalbare prijzen en uiteraard hebben we ook ons eisenpakket. We zijn er ons van bewust dat we dat eisenpakket misschien ooit zullen moeten bijstellen, maar voorlopig weigeren we dat. Bij de huidige prijzen wil ik overtuigd zijn voor ik mijn krabbel onder een verkoopakte zet en niet pas op het moment dat ik er nog eens duizenden euro’s heb ingepompt of nadat ik mezelf tot in ’t oneindige heb proberen te overtuigen dat er iets van te maken valt. Je kunt je namelijk niet voorstellen wat ze tegenwoordig namelijk durven vragen voor een krot waar ’n mens niet eens meer durft binnen te stappen uit vrees ergens iets op ’t hoofd te krijgen, maar “je mag er wel ’n huis van zoveel kubieke meter opzetten, mevrouw”, waarbij ik mij dan afvroeg waar ’n mens dan in godsnaam nog ’t geld moet halen om er dat huis op te zetten.

Soit, na een gezapige zoektocht van drie jaar (valt het op dat het niet dringend was?), staken we onlangs nog eens de koppen bijeen. We besloten ons dit jaar suf te sparen om dan volgend jaar de stap te zetten. Daarnaast overliepen we nog eens de plaatsen die in aanmerking kwamen, waarna we moesten toegeven dat we op de helft daarvan eigenlijk toch niet wilden wonen. De wijde omgeving van mijn werk was om tal van redenen eigenlijk nooit een optie geweest. In de wijde omgeving van Liefs werk zouden wij nooit vinden wat we zoeken tegen een betaalbare prijs en als we eerlijk zijn, willen we daar ook niet wonen. De strook halverwege tussen de beide ouderparen zei ons ook al niets en brengt niemand iets: dat is zowel voor mij als voor Lief onontgonnen en onbekend terrein en bovendien kunnen wij dan nooit op onze ouders rekenen en zij nooit op ons. Tussenin is namelijk nog altijd ver weg voor iedereen. Er bleven dus twee opties: bij Liefs kerktoren (= waar we nu wonen) of in de buurt van mijn vroegere kerktoren. Vlak onder mijn kerktoren wilde ik dan weer niet wegens dat mijn geboortedorp zelfs voor mij haast onherkenbaar is veranderd.

Hadden we vijf jaar geleden een huis gezocht, dan hadden we er misschien andere opvattingen over gehad. Nu lijkt het ons handig om in de buurt van familie te wonen: zowel Liefs ouders als die van mij worden er niet bepaald jonger op en hebben hun kwalen en mankementen. Én wij willen kinderen. Niet dat wij de toekomstige grootouders aan huis willen binden door er te pas en te onpas onze kroost te droppen (al zouden ze zelf niet liever willen), wél omdat je je in een godvergeten boerengat somewhere in between op ettelijke kilometers van de ouders bevindt en dus niet snel nog even omrijdt als je kind ziek valt en je je net die dag onmogelijk vrij kunt maken (zie ik genoeg bij collega’s). Bovendien staan dan ook de (groot)ouders er alleen voor als hun kwalen de kop opsteken en als je dan bedenkt dat de beide moeders niet met de auto kunnen rijden…

De zoektocht wordt dus verfijnder: vanaf nu zoeken we in de wijde omgeving van Liefs kerktoren en mijn kerktoren. Door die beslissing viel er zowaar duizend ton van onze schouders.

Op hoop van zegen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s