lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

Het is maar een kat, zeggen sommigen dan…

Een reactie plaatsen

Pluis is ziek. Als een zielig hoopje ligt ze diep weggestopt in het onderste kokertje van haar krabpaal. Ze ligt daar normaal nooit. De symptomen waren er woensdag al. Ze kwam me niet begroeten toen ik thuiskwam van het werk. Geen gespin en geen gemiauw, het was alleen maar pijnlijk stil. ’s Morgens was ze nochtans gewoon haar springlevende zelf geweest. Ze was er op de een of andere manier zelfs nog in geslaagd om een van haar speelgoedmuizen in mijn werkzak te deponeren. Nu zat er maar weinig leven meer in. Ik besloot echter toch maar even de nacht af te wachten, want Pluis is een poes met kuren en grillen en misschien had ze gewoon het weer in.

Donderdag was ze echter nog altijd even zielig. En ze at nog altijd niets. Ik wist haar uit haar kokertje te lokken met een beetje tonijn, maar ze duwde de vis meer over haar bordje dan dat ze er effectief van binnenkreeg. Ze kwam ook helemaal niet knuffelen, terwijl ze een echte knuffelmie is. Ondertussen zag ze er ook nogal verfomfaaid uit. Ze waste zichzelf namelijk niet meer. Ik belde dus de dierenarts en die gaf haar drie prikken en tapte bloed af dat tergend langzaam druppelde. Ze stelde vast dat Pluis koorts had en ondertussen ook 300g vermagerd was bij ons laatste bezoekje (twee weken geleden had ze een oogontsteking). Ze woog nog slechts een schriele 2,5kg. En ze had overduidelijk te weinig vocht binnen en vertoonde tekenen van uitdroging. Ondertussen stond ik mij schuldig te voelen, omdat ik woensdagavond niet onmiddellijk naar de dierenarts was geweest…

Na ons bezoekje aan de dierenarts (en de medicatie) bleek ze gisteravond al iets levendiger, maar ze liep toen wel iedere vijf minuten naar de kattenbak… om er niets in achter te laten. We wachten hier al drie dagen vol spanning op een hoopje van haar, maar er komt nog altijd niets. Ze heeft ondertussen toch alweer de drie volle korrels gegeten en lijkt iets alerter, maar het is nog mijn lieve Pluis niet. Ze verstopt zich en reageert nauwelijks op mij of op vriendje Wildebras.

En nu zit ik hier nerveus te wachten op de resultaten van het bloedonderzoek. Eigenlijk had ik gisteren en vandaag educatief verlof, maar no need to say dat ik de afgelopen dagen niet veel potten heb gebroken. Die examens morgen zullen wat op het gevoel zijn, vrees ik.

Als u alleen even zou willen meeduimen? Niet voor mij, ik trek mijn plan wel. Wel voor mijn lieve Pluis en dat het weer goed mag komen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s