lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

Groen licht

Een reactie plaatsen

Lief en ik wisten al vanaf het prille begin dat wij samen kinderen wilden. Op zich mag daar weinig bijzonders aan zijn, maar voor ons was het dat wel. We sleepten namelijk allebei een verleden mee waarin baby’s niet welkom, zelfs ronduit ongewenst waren. Toen ik ooit over tijd was, stelde de ex doodkoel dat ik “daar dan maar iets aan moest laten doen”. Die zin was ineens ook de druppel en het begin van het einde en terwijl ik op het deksel van de toiletpot de op de verpakking aangegeven vijf minuten zat uit te zweten, wist ik dat ik er vanaf toen alleen voor stond, ongeacht wat het resultaat van die test ook was. Gelukkig was de zwangerschapstest negatief. De conclusies waren echter getrokken en kort daarop nam ik al mijn moed onder mijn ene arm en mijn boeltje onder de andere en verhuisde ik.

Toen Lief en ik twee jaar samen waren, lapte mijn lijf mij nog eens zo’n toer: weer was ik over tijd en wel de volle vier weken. We bleven er allebei vrij rustig bij, al was de timing niet zo vreselijk ideaal (understatement). Eigenlijk vonden we het allebei best wel spannend. Toen het uiteindelijk niets bleek, waren we allebei zelfs ontgoocheld, maar wel opgelucht omdat daardoor duidelijk was dat we dit samen echt wel wilden. Lief was in gedachten al de kinderkamer aan het inrichten geweest. We wisten dat het niet lang meer zou duren voor we effectief aan die kinderwens zouden beginnen.

Maar toen wierp mijn rug roet in het eten. Dat roet bleek hardnekkiger dan aanvankelijk gedacht, waardoor ik diep vanbinnen mijn kinderwens een beetje begroef. Ergens had ik het gevoel dat dat moest om de babyboom die in onze vriendenkring heerste, door te komen. Het had geen enkele zin dat ik mezelf telkens weer onnozel maakte iedere keer ik een baby zag, of iedere keer ik de vraag kreeg wanneer wij aan de beurt waren. We wisten namelijk niet welke kant het met die rug opging. Ik begroef die kinderwens zelfs zo diep dat ik weigerde de baby’s van vrienden vast te nemen, tot een vriendin haar dochter zonder pardon in mijn armen dropte terwijl zij het flesje ging opwarmen. Mijn eierstokken rammelden toen weer in alle hevigheid en stiekem dacht ik: misschien kan het in 2010?

Ondertussen is 2010 al voor meer dan de helft voorbij. Ondertussen ben ik iets wijzer (lees: ouder) en mijn rug weer wat beter. En het belangrijkste: we kregen enkele maanden geleden groen licht van diegenen-die-het-kunnen-en-zouden-moeten-weten! Geen onvoorwaardelijk groen licht, maar groen is groen, nietwaar? En dat het hoogstwaarschijnlijk niet gemakkelijk zal worden, is mij ook al heel duidelijk gemaakt, maar dat zien we dan wel weer.

En die voorwaarden? Daaraan wordt gewerkt!🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s