lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

Dat het niet eerlijk is…

Een reactie plaatsen

Vanbinnen wist ik al, dat er iets niet pluis was. Het was namelijk zijn stijl niet.

En dan wordt het ook bevestigd: die ene collega die onverwachts en heel ongelegen twee weken verlof nam, ligt helemaal niet languit op een of ander strand, zoals sommige van mijn sympathieke collega’s suggereerden. Hij ligt in het ziekenhuis, omdat de hersentumor die hij in een vorig leven had, terug is en er dit keer niets meer aan te doen is.

Dan voel je de grond onder je voeten wegschuiven, besef je weer hoe kwetsbaar een mens is. Je zou hem zoveel willen toewensen, maar vindt er de gepaste woorden niet voor. Je zou hem willen zeggen dat het allemaal wel goed komt, terwijl hij en jij weten dat dat niet waar is…

En diep vanbinnen vraag je je in stilte af of die collega’s die eeuwig en altijd met hun antwoord en oordeel klaar staan, zich nu niet een heel klein beetje slecht zouden voelen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s