lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

Out in the open

3 reacties

Ondertussen is ’t hoge woord eruit. Vrienden en familie zijn op de hoogte en schoonmama (die hier al jaren op hoopt en bijgevolg dus wreed enthousiast is) heeft de rest gedaan.😀

Ons restten alleen nog het werk en de collega’s. ’t Werd hoogtijd dat ik ’t daar van de week zei. Ik wilde kunnen meebabbelen met de andere zwangere collega’s. En ik heb ’t gehad met de broeken die ter hoogte van mijn onderbuik steeds krapper worden. Ik heb ’n megagemakkelijke zwangerschapsbroek gekocht, maar omdat de lichte welving van mijn buik daar nog zichtbaarder in is, waagde ik het nog niet om die op ’t werk aan te doen. Geen idee trouwens of die welving al de baby is die de kop opsteekt, of dat ’t gewoon mijn opeengeperste darmen zijn… In ieder geval droeg ik op ’t werk voor de veiligheid al ’n paar dagen langere t-shirts en wijdere truien, zodat ik -eens achter mijn bureau- de knoop van mijn broek kon openzetten, al was het dan wel opletten geblazen als ik onverwachts moest rechtstaan.

De reacties waren grappig. Daar waar ik dacht dat het all over my face geschreven stond en dat de collega’s waar ik goed mee overeen kom, al lang iets in de gaten hadden, bleken net zij compleet uit de lucht te vallen. Zij wisten natuurlijk wel dat wij graag kinderen willen, maar de ene collega dacht dat we zouden wachten tot na onze verhuis en de andere dacht dat ik nog geen groen licht had gekregen. Dat groen licht-stukje had ik namelijk aan niet zo veel mensen verteld, omdat ik schrik had dat het zwanger worden niet zo vlotjes zou gaan. Tenslotte hebben wij in de vriendenkring al heel veel andere verhalen gehoord, waardoor ’n mens zich daar al wat tegen probeert te wapenen.

Toch hadden enkele collega’s al iets in ’t snotje. Er waren de gokken die toevallig juist waren: zo was het een collega opgevallen dat ik tijdens de werklunch fruitsap had gedronken in plaats van de aangeboden schuimwijn. Iets wat ik anders ook zou doen, maar zij had daar conclusies uit getrokken die dus toevallig juist waren. Een andere collega was ’t opgevallen dat dat ene belegde Panos-broodje er nogal sober uitzag tot haar frank viel dat er groentjes ontbraken en aangezien zij weet dat ik nogal een slafretter ben, had het geweldig op haar lippen gebrand om daar een opmerking over te maken, maar ze had besloten niets te zeggen en nog enkele weken geduld te hebben (waar ik haar wreed dankbaar voor ben, want ik was waarschijnlijk van kleur verschoten als ze me erover had aangesproken🙂 ). En er was de collega die vond dat ik er de laatste weken vreselijk pips en moe uitzag (en daar ook al eens iets over had gezegd, maar ik had ’t toen op ’t ziek zijn kunnen steken), maar enorme blinkogen had en er erg gelukkig uitzag, waardoor er maar een conclusie mogelijk was.

Om maar te zeggen: it’s out in the open.

3 thoughts on “Out in the open

  1. Joepie! Geniet van het ervaringen delen enzo🙂

  2. Toch leuk je, dat eindelijk kunnen verkondigen en de verraste, enthousiaste reacties erop!

  3. Dat is fijn hé, als je het zo aan iedereen kan meedelen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s