lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

Dikke oef!

2 reacties

Gisteren zijn we ons ukkepukje nog eens gaan bewonderen. Alles zag er prima uit. ’t Hartje klopte zichtbaar stevig, de aanhechting met de aorta zag er prima uit, we zagen (nog eens) een intact bovenlipje en ook de hersenen leken zich normaal te ontwikkelen. Volgens de gyn doet onze mini het prima en wordt hij* nu, op 24 weken, op 715 g geschat. Ze bevestigde nog eens dat het een wriemelgatje is en dat ik dat gewriemel nu zeker dagelijks moet voelen.

Uiteraard was het uitgerekend vandaag vreselijk en onrustwekkend stil in buikland. Ondertussen hebben we onze (min of meer vaste) momenten, de baby en ik. Normaal voel ik gewriemel als ik ’s morgens wakker aan het worden ben, soms ook op weg naar mijn werk, maar zeker in de loop van de voormiddag als ik aan mijn bureau zit en dan zo ergens nog eens in de loop van de namiddag. Dan blijft het normaal gezien even stil tot ik weer thuis ben en Lief en ik tegen elkaar beginnen te babbelen. ’s Avonds bij het slapen gaan, hebben we nog ’n klein “gesprekje” en dan vallen we allebei stil voor de nacht, met dat verschil dat de baby stil blijft (denk ik toch) en ik een drietal keer uit bed moet en daarna nog ’n tijd lig te wriemelen en wrikkelen om weer mijn draai te vinden. Vandaag was en bleef het echter stil, zowel vanmorgen als vanmiddag als vanavond bij het thuiskomen. Panikeren deed ik niet, maar diep vanbinnen begon ik mij toch wel een beetje zorgen te maken. De woorden van de gyn galmden nog te hard na in mijn hoofd: “je zou de baby nu toch iedere dag moeten voelen bewegen”.

Lief bleef er echter zoals steeds kalm bij en bedacht dat het hoogtijd werd om nog eens The Cure op te leggen. We zapten naar de zweverige liedjes en zie, er kwam zowaar beweging in de buik (en sindsdien is ’t niet meer gestopt). Dikke oef, zoals we dan zeggen, en ook wel lang leve The Cure! Soms zou ’n mens toch ’n ritske aan zijn buik willen om af en toe eens binnen te gluren en te kijken of alles nog ok is, toch?

* Don’t get too excited, want de hij in dit verhaal (en vanaf nu in ieder verhaal) is de baby en dus niet de jongen. ’t Is te zeggen, hij is misschien wel een jongen, maar hij kan in dit specifieke geval net zo goed een meisje zijn, maar daarvoor is ’t nog ongeveer 16 weken wachten. ’t Is maar dat ge ’t weet.😉

2 thoughts on “Dikke oef!

  1. Chocolade eten, daar bewegen buikbabies ook altijd van!

  2. Leuk, he… Die bewegingen! Ik voel de mijne ook al een paar weken bewegen. Elke week een beetje feller. Maar het doet idd wel vies als je dan ineens niets meer voelt…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s