lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

What’s in a name?!

10 reacties

Het kind heeft een naam! Hoera, hoezee! En eigenlijk ging dat al bij al nog redelijk vlotjes, in tegenstelling tot wat ik had gevreesd. Dus nog eens hoera! Hoezee!

Dat ging zo: We maakten een excel-tabelletje, het Lief en ik, met daarin vier kolommen: mijn meisjes- en jongensnamen en de zijne. The search for the name begon namelijk al van toen we net wisten dat ik zwanger was, van vóór we het geslacht wisten dus. Ook toen we het geslacht wisten, bleven we namen voor beide geslachten zoeken. Je wist immers maar nooit dat het kind ineens toch van het andere geslacht bleek, nietwaar? Het zou het eerste verhaal in mijn vriendenkring niet zijn dat ik daarover hoor.

Mijn lijstje kreeg vrij snel vorm. Er waren namelijk namen die al sinds eeuwen in mijn hoofd gegrift zaten, en zelfs in een schriftje stonden, voor als het ooit eens zover was (een typisch vrouwelijk fenomeen, zo blijkt). De eerste naam in dat schriftje dateert trouwens al van toen ik 9 jaar oud was. Toen las ik Een dood vogeltje van Diane Broeckhoven en huilde ik tranen met tuiten. Ik zwoer toen dat ik, als ik ooit een dochter kreeg, haar Merel zou noemen. En ja, ik mag dat hier verklappen, aangezien de naam de uiteindelijke lijst niet heeft gehaald (al vind ik het nog steeds een prachtige naam). Dit kinderlijke en minder kinderlijke gekrabbel zorgde ervoor dat ik al snel voor ieder geslacht een lijstje met een tiental namen kon produceren, maar als het erop aankwam dé naam uit die lijst te distilleren, bleek ik dan toch weer iets kieskeuriger en bleven er maar enkele namen meer over. Bij Lief ging het iets moeizamer. Hij geraakte sowieso maar aan twee namen per geslacht.

Van de namen op mijn lijst was er niet een waarmee Lief dé klik had. Van de namen op zijn lijst was ik grote fan van een naam, maar aangezien een goeie vriendin ’n kindje heeft dat zo heet, was dat een no go. De andere naam kon mij niet bekoren. We hadden dus ’n beetje een probleem, zo leek het. Gaandeweg kwamen er nog enkele namen bij op Liefs lijstje. Mijn lijstje werd eigenlijk alleen maar korter en aan de volgorde veranderde al helemaal niets: mijn nummer 1 bleef op nummer 1. Als ik mijn zinnen op iets heb gezet, dan heb ik daar mijn zinnen op gezet hé.🙂

Op een bepaald moment bleken we zowaar een winnaar te hebben: we hadden één naam gemeenschappelijk (mijn nummer 2 en Liefs nummer 4), maar eigenlijk feitelijk hadden we daar allebei toch niet echt ’n vreselijke klik mee wegens dat de combinatie met Liefs familienaam niet werkte. Er kwam dus niet echt schot in de zaak, al waren we er uiteraard ook niet constant mee bezig. Afspraak was: als we tegen 31 januari niets hadden gevonden, gingen we er ons eens uitgebreid mee bezig houden, lijstjes doorploeteren enz. Tot dan hadden we nog zeeën van tijd, vonden we, en eigenlijk waren we ervan overtuigd dat we wel ineens op iets zouden botsen waar we ons allebei in konden vinden…

En dan opeens zei Lief dat mijn nummer 1 goed was. En ik geloofde hem niet! Ik begon een pleidooi dat als de naam maar “goed” was, het voor mij niet hoefde, want dat ik wou dat hij de naam prachtig vond en er helemaal van overtuigd was en blablabla (ik kan wat afratelen als ik eraan begin, jawel, zelfs als ik dan tegen mijn eigen winkel spreek). Dat hele pleidooi was echter niet nodig, want hij was overtuigd. Er was maar een naam die hij liever hoorde, zo zei hij, maar die was helaas niet mogelijk wegens dat er al een spruit in de dichte vriendenkring zo heette.

End of story, zo leek het, tot het toch nog even verkeerd dreigde te lopen omdat de meter, die het geboortekaartje mee vorm gaf en de naam dus in primeur te zien kreeg, hem verkeerd uitsprak. En dat terwijl Lief en ik het belangrijk vonden/vinden dat er geen verwarring over uitspraak of spelling mogelijk was/is, aangezien we allebei een naam hebben die verwarring oproept en vaak verkeerd wordt uitgesproken/gespeld.  Toch kwam zelfs dat goed, toen we besloten dat er allicht een vuiltje in haar oog zat waardoor ze de naam eigenlijk niet goed had gezien.🙂 In ieder geval viel er met het vinden van de naam van iedere schouder een gigantische lading bakstenen. Het was ons gelukt (en nog wel ruim voor 31 januari)!🙂

Dat het kind nu een naam heeft, heeft wel zo zijn gevolgen. Zo noemen het Lief en ik het kind effectief al bij dé naam als we ertegen bezig zijn (as in: onnozel doen tegen de buik). Het gevolg daarvan is dat ik de afgelopen dagen keihard mijn best heb moeten doen om de naam niet te verklappen toen ik over het kind bezig was of in gezelschap tegen mijn buik aan het zeveren was en Lief bevestigde dat hij met hetzelfde probleem zat. We besloten dus het kind een schuilnaam te geven, zijnde de naam die mijn vader altijd al aan het kind heeft gegeven, een naam die toevallig voor beide geslachten kan dienen en dus wel ok is als tijdelijke naam.

Om maar te zeggen: dat het maar rap mei is, want zwijgen begint nu toch wel wreed moeilijk te worden!

10 thoughts on “What’s in a name?!

  1. Bij ons ging het namen vinden eigenlijk relatief snel, nadat ik de uitverkoren jongensnaam van mijn ventje verworpen had.
    Voor de meisjesnaam waren we er redelijk snel aan uit, maar die jongensnaam… Ow boy. Als ik je zeg dat zijn favoriet Giorgio was… (sorry voor de mensen die zo noemen en hier ook lezen… maar smaken verschillen nu eenmaal hé?)
    Maar gelukkig kwamen we al heel snel tot een consensus (of hoe schrijf je dat) en konden we ons beiden vinden in de jongensnaam.

  2. Niet dat dit bij jullie zal gebeuren, maar wij hadden dus op ongeveer hetzelfde moment eindelijk een naam gevonden, en 2 weken voor de bevalling hebben we een compleet andere naam gekozen, eerste naam voelde plots niet goed genoeg meer aan!😉

  3. Wij noemden hem steeds Hummeltje, ook al lag de naam al vast. Wat ik wel moeilijk vond, was het hij/zij gedoe en u daarin niet verspreken. Ook al omdat iedereen dat altijd probeerde te ontfutselen, hatelijk!

    En om eens een cliché boven te halen: geniet er echt nog van met volle teugen, want je gaat dit echt nog missen😉

  4. Ik heb iets met namen, dus ik ben ontzettend benieuwd! Leuk dat jullie er al uit zijn. Das toch al voor 1 ding minder stress, hè.

  5. Weet je wat ik ook zo leuk vind? Dat ik van alle kinderen ook een geboortekaartje heb, in proef, met de naam voor het geslacht dat het uiteindelijk niet werd🙂 Namen kiezen vond ik één van de leukste dingen.

  6. Wij zijn er ook gelukkig al uit. Ik had een naam waar ik weg van was, maar ’t ventje moest nog overtuigd worden. En ik heb hem eindelijk zo ver. Maar nu durf ik het precies niet definitief maken (bij de doopsuikers bv.). Net alsof ik nog een beetje twijfel… Terwijl ik zo gevochten heb voor die naam…

    En ik moet snel een beslissing nemen, want ik kan anders niet verder met de doopsuikers.

  7. Bij ons stond de naam voor een jongen al jarenlang vast, voor moest ik ooit zwanger worden, en we zijn bij die naam gebleven. Gevolg was ook dat we kind ook al direct dus met Seppe begonnen te benoemen en ons zo tijdens het familie-etentje met nieuwjaar versproken hebben. Gelukkig had maar één iemand het door dat we ons dus echt versproken hadden en die heeft gelukkig zijn mond nog 5 maanden lang kunnen houden🙂

  8. Pingback: What’s in a name?! (2) | lentebloem

  9. Pingback: What’s in a name?! (slot) | lentebloem

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s