lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

Back to real life

Een reactie plaatsen

Zoals de kinderen gisteren na twee maand vakantie terug naar school trokken, zo trok ik mezelf gisteren na vier maanden moederen los van de Miniman en stapte ik met mijn twee voeten weer in de echte wereld (lees: ik ging weer werken). En ik geef het grif toe: ‘t was met lood in de schoenen. Ik had de gedachte aan werken zo lang mogelijk verdrongen, had zelfs ronduit geweigerd erbij stil te staan, hoewel ik er eigenlijk wel naar uitkeek om weer te starten en onder de mensen te komen.

Heb ik mij daar even aan mispakt! Ik wás blij om weer onder de mensen te zijn, maar terwijl ik daar mijn mailbox van de afgelopen vier maand aan ‘t doorploeteren was, bedacht ik dat er eigenlijk ook wel andere manieren zijn om onder de mensen te komen. Mét zoon, that is. Neen, ik heb niet geblèt, die eerste dag, al was het maar omdat Lief en de Miniman gewoon gezellig thuis waren, die eerste dag. Ik vertoonde wel hevige ontwenningsverschijnselen en de krop in de keel was nooit ver weg, want uiteindelijk waren de Miniman en ikzelve nog nooit langer dan 2,5u van elkaar gescheiden geweest (borstvoeding, weet je wel). Ze hebben dat echter goed gedaan, mijn twee mannen en ‘k heb ze bij thuiskomst allebei eens wreed goed vastgepakt.

Vandaag was andere koek, aangezien onze Miniman vandaag voor ‘t eerst een hele dag naar de crèche moest en ik vanmiddag, toen ik belde om te horen hoe hij ‘t stelde, te horen kreeg dat hij toch even ging moeten wennen en niet wou drinken en slapen. Slik dus. En nog eens. En nog eens. Doodmoe was hij vanavond dan ook, maar slapen wou en zou hij niet. Alsof hij bang was dat we er weer vanonder zouden muizen. De wederhelft zette hem dan maar in de relax, waarin hij na vijf minuten dan toch capituleerde. Hij lag dan ook vredig te snurken toen ik thuiskwam. En toen pas kwamen de tranen, overweldigd en overspoeld door ‘t contentement om onze zoon daar te zien liggen.

We hebben gewoon ‘n beetje tijd nodig, de kleine man en ik. En papa ook eigenlijk, want hij bracht onze zoon voor ‘t eerst naar de crèche en moest vervolgens met ‘n krop in de keel naar ‘t werk. Het komt wel goed. Maar… het doet toch wat met ‘n mens, dat ouderschap.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s