lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

Seut

Een reactie plaatsen

De zoon is vaak overenthousiast als hij speelt. En hij weet vaak ook nog niet zo goed waar hij met iets zal uitkomen. Gevolg: in al zijn enthousiasme en onhandigheid gebeurt het dan ook wel eens dat hij zichzelf “pijn” doet of verschiet. Ik maak daar nooit zoveel complimenten rond (of ‘t moet zijn dat ik zie dat hij écht pijn heeft). We zijn allemaal met vallen en opstaan groot geworden en hij gaat niet dood van onhandig met zijn speelgoed tegen zijn eigen hoofd te slaan, me dunkt.

Zo ook bij de osteopate deze morgen. Ik probeerde mijn oogappel tijdens de behandeling af te leiden met zijn rammelaar, waarmee hij – in al zijn enthousiasme – tegen zijn eigen hoofd bonkt. De zoon vertrekt geen spier en ik besteed er verder geen aandacht aan. Tot de osteopate zei dat ik “ook geen seutemoeder was”…

En ik bedacht dat ik dat eigenlijk een prachtcompliment vind, want zo’n moeder heb ik eigenlijk altijd willen zijn…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s