lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

Ziek

Een reactie plaatsen

De zoon dus, niet ik, hoewel ik ook altijd meedeel in de brokken. Sinds de geboorte van onze koter ben ik nog nooit zo vaak ziek geweest. Drie keer had ik ondertussen buikgriep en het erge is: zoonlief bracht de beestjes mee van de crèche, moeder kotste de ziel uit haar lijf, maar zoonlief bleef gespaard. ’t Aantal kopvallingen kan ik al niet meer tellen; ’t is zo precies wat van de ene in de andere. Ook hier: de koter overwint het doorgaans rapper dan ik. Des te beter, nietwaar.

Anyways, ergens in december plugden we onze kabouter voor ’t eerst vast aan het aerosoltoestel (waar hij – just for the record – niet bijster tuk op was). ‘Het zit op zijn longen,’ zei de kinderarts toen, maar wat er precies op zijn longen zat en wat onze Miniman precies mankeerde heb ik eigenlijk nooit echt begrepen.

Gisteren plukte ik de zoon weer met koorts uit zijn bed na een van de weinige nachten waarin hij doorsliep. Ik had het moeten weten dat er iets niet pluis was, want Miniman en doorslapen, dat zijn zelfs na 9,5 maanden twee woorden die eigenlijk niet in dezelfde zin horen. De kinderarts was geen optie wegens weekend. De huisarts wel. En weer is het mij niet helemaal duidelijk wat onze kabouter mankeert, behalve dan dat het op zijn longen zit, dat aerosolen voorlopig niet nodig is omdat hij niet piept, maar dat antibiotica wel nodig is, omdat hij toch al eventjes met die mottige hoest zit en de huisarts wil vermijden dat het een longontsteking wordt.

Als ik het hier zo allemaal herlees, moet ik dringend eens wat meer aandringen op een feitelijke diagnose, want het is precies toch allemaal wel redelijk vaag. Of ik heb niet goed opgelet, dat kan uiteraard ook. Het is ondertussen namelijk toch wel ’n heel gedoe om de Miniman in en uit zijn kleren te krijgen, ondertussen relevante vragen te stellen en nog naar het antwoord te luisteren ook.

Soit, dit gezegd zijnde: de zoon is dus ziek en ik kan alleen maar hopen dat hij gauw weer beter wordt, want in zieke toestand slaapt hij nog minder dan in gezonde toestand. Slaap ’t beste medicijn? Come again?

Update (woe 29/02/2012): En toen mochten we ons toch ’n aerosoltoestel halen, wegens dat de koter toch begon te piepen en de koorts bleef hangen. ’n Mens mag dat eigenlijk allemaal niet te luid zeggen (vanwege ‘de vloek’), maar ’t gaat beter dan de vorige keer. Niet helemaal pedagogisch verantwoord misschien, maar lang leve Tik Tak! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s