lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

RIP Wildebras

1 reactie

“Mevrouw,” zo riep een van onze buurvrouwen mij toe toen ik gepakt en gezakt naar binnen wilde stappen met de boodschappen. Ik keek op en zag dat ze het tegen mij had. Ik voel mij doorgaans niet zo aangesproken als mensen “mevrouwen” tegen mij. Ik vergeet meestal dat ik ondertussen op tram 3 zit.

Of wij soms een rosse kat hadden, was haar volgende vraag. En ik voelde de bui al hangen. Ja, wij hebben een rosse kat – Wildebras – en in de korte stilte die er tussen haar vraag en mijn antwoord hing, flitste het door mijn hoofd dat ik hem deze middag eigenlijk nog niet had gezien of gehoord (hij draagt een belletje).

Ze zei dat ze vreesde dat ze vreesde dat onze kat dood in hun tuin lag. Er lag namelijk een rosse kat in hun tuin en zij en haar man dachten eerst dat ze daar lag te slapen, maar toen ze daar wel erg lang bleef liggen, was ze eens dichterbij gaan kijken en had ze gezien dat de poes in kwestie  dood was. En ze had eerst gedacht dat het de kat van hun directe buren was, maar zij hadden gezegd dat het waarschijnlijk onze kat was. En hij had een halsbandje aan, een witje. Of ik eens wou meekomen.

Mijn hart maakte een sprongetje. Wildebras heeft namelijk geen wit bandje aan, maar een grijs, maar ik zweeg, want zijn bandje is eigenlijk heel erg lichtgrijs en als je van verder kijkt, zou het voor wit kunnen doorgaan, zeker omdat het ook wat fluoresceert.

Ik stapte met haar mee, draaide het hoekje om en zag hem liggen… onze Wildebras. Al van ver was het duidelijk dat hij het was. En inderdaad, hij lag alsof hij een tukje in de zon aan het doen was.

Geen idee wat er gebeurd is – uiterlijk is er niets aan hem te zien -, maar hij is niet meer. Heel plots en heel abrupt. Ik droeg mijn pruts naar huis en we gaven hem een plaats naast Pluis. We gingen dus op een half jaar tijd van twee naar een naar nul katten. Nu ik erover nadenk, zo zijn ze er zeven jaar geleden ook gekomen, van nul naar een naar twee katten, that is, met een half jaartje tussen.

Ik troost me met de gedachte dat Wildebras een goed leven heeft gehad: zowel op ons oude adres als hier was hij King of the Jungle. Binnen dolde hij met Pluis. Buiten regeerde hij over Zijn Rijk en Onderdanen (= kippen, honden en het muizenbestand dat hij geleidelijk aan aan het uitmoorden was). Nu hij is weggevallen, lopen de honden er maar verweesd bij. Ze treuren. De rangorde verandert namelijk weer wat, aangezien hij “baas van het erf” was.

En ik, ik mis hem. Ik hoor overal zijn belletje, verwacht elk moment dat hij van tussen de struiken zal springen… maar ik ben vooral verschrikkelijk blij dat hij ondanks alles weer thuis is en niet ergens anoniem langs de weg ligt…

One thought on “RIP Wildebras

  1. Pingback: ‘n Zieke Miss | lentebloem

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s