lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

Ritueeltjes

Een reactie plaatsen

Ik ben niet zo’n gestructureerd mens (understatement), maar sinds de komst van onze kabouter is daar toch wat verandering in gekomen (eveneens understatement). Ik ben ondertussen de queen van de structuur, gewoonweg omdat ik merk dat zoonlief daar zoveel nood aan heeft. Pas op, ongestructureerd gaat ook, maar doorgaans zitten we tegen ’s avonds dan met een overprikkeld kind dat ’s nachts slecht slaap. Het is dus ook ’n beetje (veel) uit eigenbelang dat we hier van structuur doen. Aan slaap heb ik ondertussen genoeg ingeboet.

Soit, dit terzijde. Het was niet de bedoeling hier ’n klaagzang af te steken. Vandaag toch niet, ook al was de vorige nacht ’n hele korte nacht en ben ik eigenlijk doodmoe en zou ik in plaats van hier te zitten typen beter gewoon mijn nest induiken. Nope, ik wou het hebben over dat avondritueel van ons, waarbij we na een werkdag in zeven haasten proberen een gezonde maaltijd voor onszelf op tafel te toveren terwijl zoonlief zijn boterhammetjes opsmikkelt en af en toe iets meepikt uit mama’s bord. Waarna Lief als de wervelwind onder de douche springt, ik de zoon nog wat entertain, hem vervolgens meetroon naar de badkamer om er zijn kleren af te stropen en hem bij papa onder de douche te steken. Hier al lang geen badjes voor onze kabouter, nein. Hij gaat gewoon mee met papa onder de douche en geniet daarvan. Een exclusief vader-zoon-moment.

Na de douche volgt de fles, waarbij de mini tevreden in mijn armen ligt. Als hij goesting heeft, houdt hij zelf zijn fles vast. De laatste tijd wordt hij echter weer liever op zijn wenken bediend en houdt mama de fles vast. Daarna nog wat boeren en spelen en nog eens ’n stevige pamper vullen (je kunt je klok er gelijk op zetten!), waarna hij zelf met zijn boekjes komt afgekropen, op schoot kruipt en heelder verhalen vertelt, of mij laat vertellen. Echt Genieten, is dat.

De kers op de taart, iedere dag weer? Het moment waarop ik hem in zijn slaapzakje heb gehesen, hij’ slaapwel’ (= tata) zegt aan papa en mijn twee stoere binken elkaar nog even knuffelen om dan vervolgens rustig in mijn armen te hangen, op weg naar zijn kamertje. En le moment suprême is wanneer ik zeg: “nog een dikke knuffel aan mama”, want dan legt hij dat schattige hoofdje van hem op mijn schouder en houdt hij mij zo koddig vast, waarna ik hem een dikke zoen geef en hem instop.

Iedere avond gaat het volgens hetzelfde stramien en iedere avond weer besef ik hoe graag ik dat ventje zie en dat ik hem iedere dag liever zie en dat ik eigenlijk feitelijk niet meer weet hoe mijn leven, ons leven, eruit zag vóór hij er was. En iedere avond weer kan ik daar tranen van in mijn ogen krijgen.

Of hoe ik een soft ei geworden ben, helemaal alleen door onze kleine kabouter. Het is wat, dat moederschap!🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s