lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

Kruispunt

Een reactie plaatsen

“Is dit nou later,” zong Stef Bos gisterennamiddag op de radio en ik moet toegeven dat ik mij dat ook vaak afvraag.

NIET op persoonlijk vlak, laat dat duidelijk zijn. Op persoonlijk vlak loopt alles sinds dik zes jaar prima: zes jaar geleden kwam ik de man van mijn leven tegen en wist ik de mislukkingen van daarvoor achter mij te laten. Vorig jaar kregen Lief en ik een prachtzoon. We zijn alle drie gezond en amuseren ons met elkaar. We hebben een leuk huis en een warme thuis. Ik heb enkele zeer goede vrienden op wie ik altijd kan rekenen. Onze ouders leven nog en zijn alle vier nog relatief fit en gezond. Meer moet dat eigenlijk feitelijk niet zijn.

Alleen op werkvlak hé, daar sputtert de motor ferm tegen. Als jong afgestudeerde zat ik vol idealen; ik ging de wereld verbeteren (bij wijze van spreken), mijn stempel drukken. Maar toen stapte ik een niet nader te noemen wervingskantoor binnen, liet ik mij in een bepaalde richting sturen en kwam het nooit meer écht goed. Mijn vorige job, die deed ik graag, maar na vijf jaar was het tijd voor iets nieuws. Dat nieuws werd veelbelovend voorgesteld, maar valt in realiteit zo hard tegen. Niet te doen. Niet te doen ook hoe druk een mens het kan hebben, maar hoe hard hij zich tegelijk kan vervelen. Ik mis de uitdaging, het betere hersenwerk. Ik doe tegenwoordig alles zodanig op automatische piloot (het werk is ook nogal repetitief) dat ik onoplettend word en fouten maak (die ik dan gelukkig zelf op tijd zie en weer kan rechttrekken, maar het zou niet mogen).

Ik blijf ondertussen de arbeidsmarkt afschuimen, naar iets dat aan mijn voorwaarden en idealen van vroeger voldoet en dat tegelijk relatief dichtbij gelegen is (ik heb ’t echt gehad met dat pendelgedoe, ik zou eigenlijk feitelijk ook wel eens met de fiets naar ’t werk willen en en passant de zoon afhalen in plaats van verder toe te vetten achter mijn bureau en ’t stuur van mijn auto).

Simpel is het echter niet. Tot er ineens iets passeerde op Facebook dat mij aan het denken zetten. Was het dan niet heel misschien tijd dat ik de paniek- en twijfelkant van mijn hersenpan eventjes uitschakelde? Was het dan niet heel misschien hoog tijd om mijn hart te volgen en gewoon te doen wat ik eigenlijk al jaren zou willen maar the guts niet voor heb…

Anyways, zeg eens, Marleen, Lies, Licht i/d Duisternis en zoveel andere thuiswerkenden, zijn er aan ’t thuiswerken behalve de voordelen waar jullie ’t over hebben, ook nog nadelen verbonden? Is dat thuiswerken en freelancen eigenlijk te combineren met heel kleine kindjes? Of denk ik gewoon te veel? Help! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s