lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

’n Zieke Miss

1 reactie

Enkele jaren geleden namen we De Zusjes in huis, twee tienjarige schatten van honden die niet meer gewenst waren door hun baasje die het te druk had met de mannen in haar leven. Een van haar flirts hield namelijk niet van honden, dus moesten de honden gaan. Logisch toch? Dat die flirt geen lang leven beschoren was, is een detail en de andere details van dat verhaal zijn het vermelden niet waard, maar zouden zo in een roddelboekje passen. Ik kan er eigenlijk zelfs al een titel voor bedenken.

Soit, onze zoo dunde de afgelopen tijd flink uit (RIP Pluis en Wildebras), De Zusjes daarentegen zijn van een taaier ras. De Zusjes zijn nog steeds zeer actief (eigen aan het ras), maar hebben ondertussen wel de behoorlijk respectabele leeftijd van 13 jaar bereikt, waardoor we ze al eens onze Kranige Oudjes durven noemen. En zoals dat dan gaat met Kranige Oudjes, steekt er helaas af en toe eens een mankement(je) de kop op.

Zoals begin oktober, toen Lief thuiskwam van het werk en Miss, de dominante van de twee die ’n paar minuten ouder is dan miss, hem op ’n zeer eigenaardige manier kwam begroeten: ze raakte nauwelijks uit de voeten, viel net niet om, liep scheef, hield haar kop schuin en haar ogen draaiden weg. Dat zag er niet goed uit en deed ons het ergste vermoeden.

Dat werd helaas ook bevestigd door de dierenarts: als we geluk hadden, was het een hersentrombose. Als we pech hadden, was het een hersentumor. Alles hing af van hoe ze op de medicatie reageerde en vooral hoe ze reageerde eens we de medicatie zouden moeten afbouwen. Een snellere manier om tot de juiste diagnose te komen zou een hersenscan zijn, maar daarvoor moesten we naar Gent en voor onze Miss betekende dat alleen maar extra stress.

De medicatie sloeg aan en ze werd weer ondeugender en levendiger en ze kreeg zowaar weer streken. Het afbouwen van de medicatie ging goed, maar helemaal stoppen lukte niet. Dat moest echter ook niet, aldus de dierenarts. Ondertussen zijn we twee maand verder, krijgt ze nog steeds een kleine dosis medicatie en gaat het eigenlijk goed.

Het is hier wel zeer spannend geweest, moet ik zeggen, en ik was iedere ochtend bij ’t opstaan en iedere avond bij ’t thuiskomen na ’t werk zeer blij dat ze ons weer kwam begroeten.  Ze is sindsdien wel potdoof, maar als het dat maar is… Of het is een van haar streken, want die heeft ze genoeg, onze Miss. En zo lang ze streken heeft, kunnen we zeggen dat ’t goed met haar gaat.

Voorlopig weiger ik verder dan dat te denken…

One thought on “’n Zieke Miss

  1. Pingback: ‘n Zieke Miss, deel 2 | lentebloem

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s