lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

Twee jaar!

4 reacties

Zo af en toe wordt een mens teruggekatapulteerd in de tijd. Trigger deze keer: de tweede verjaardag van onze zoon.

Ik heb indertijd niet zoveel geschreven over de eerste weken en maanden met onze kabouter en dat had zo zijn redenen (Lilith schreef er bijvoorbeeld wel over).

Nu komt dat hier allemaal weer boven, maar op een andere manier. Nu kan ik daar zowaar mee lachen, zij het soms nog een beetje groen. Het is uiteindelijk allemaal goed gekomen, hier. ’t Lief is op die twee jaar behoorlijk wat grijze haren rijker, ik heb megawallen gekweekt die maar niet weg willen gaan, maar dat zijn details. Lachen, it is. Toen lachte ik niet. Toen vroeg ik mij vooral af hoe we daardoor moesten geraken en balanceerde ik op het randje van een postnatale depressie. Ik wist toen niet hoe ik dat hier moest verwoord krijgen, dus zweeg ik maar…

Anyways, lange intro om maar te zeggen dat ik hier misschien af en toe wel eens iets over die stille periode zal schrijven. Nu de zoon eindelijk doorslaapt (zou ik dit wel durven schrijven, cfr. Dé Vloek) en nu hij zichzelf al eens een half uur met hetzelfde kan bezighouden (lang leve puzzels en Duplo en Playmobil) waardoor ik dus zowaar alweer eens ’n paar minuten voor mezelf heb…

Maar nu eerst: slapen. Ligt het aan mij of slaat vermoeidheid echt in tienvoud toe eens je wél betere nachten hebt?

4 thoughts on “Twee jaar!

  1. Ik ging een poos om 20u al slapen, ervan overtuigd dat ik dit als nieuwe levensritme zou moeten aannemen wou ik me ten minste tijdens de werkuren nog wat mens voelen.
    Ondertussen kan ik het toch wel weer tot 22-23u trekken hoor😉

    • Dat is het net: overdag loop ik zo mottig als iets, maar ’s avonds ben ik dan weer springlevend (of ik denk het toch🙂 ).

      Gevolg is dat ik dan toch in de weer blijf, tot ik mij dan enkele dagen later zo slecht voel dat ik toch maar met de zoon ga slapen. De volgende dag ben ik dan zowaar weer ’n beetje mens en acht ik mezelf weer tien man sterk en blijf ik weer in de weer, tot ik weer crash.

      ‘k Zou zo precies ’n beetje meer zelfdiscipline kunnen gebruiken.🙂

  2. Gelukkige verjaardag!
    En ik ben blij voor jullie dat die periode achter de rug is. Schrijf er gerust over als dat oplucht…
    En slaap wel🙂

  3. Die vermoeidheid, pfff, ’t is een killer… Ik begin nu eerlijk gezegd al te beven als ik aan de komende kraamtijd denk. maar he, wie weet is deze een rustige baby, niks is onmogelijk🙂 Maar als ik dit zo lees was onze Zoon nog een mietje in vergelijking met de jouwe, ik sta nog altijd 1x op per nacht om een tutje te zoeken maar voor de rest gaat het eigenlijk goed met dat slapen… ’t Is wat he. En lang leve Duplo!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s