lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

Weemoed

3 reacties

Zo naar het einde van de zomer toe word ik altijd een beetje weemoedig en ook wel een beetje bang.

Iemand verliezen laat sporen na, of het nu recent of lang geleden is, of het nu bijna 20 jaar of slechts vijf jaar geleden is.

Telkens was het alsof met het korten van de dagen ook hun kaars langzaam opgebrand raakte. Alsof het vooruitzicht van de nakende herfst en winter hen moedeloos maakte. Alsof het mocht, nu hun kinderen en kleinkinderen weer in de mallemolen van het gewone leven zaten en niet ergens op een of ander zonovergoten eiland.

Het mag dan lang tot minder lang geleden zijn, ik krijg er nog steeds een krop van in mijn keel en het doet me nog altijd meer dan in woorden te vatten is, al gaat dit nu doorgaans ook met warme gevoelens gepaard, met een zekere dankbaarheid omdat ik hen heb gekend.

3 thoughts on “Weemoed

  1. Nu ik erover nadenk: de meeste van mijn dierbaren zijn gestorven in het voorjaar.
    Ik vind het najaar wel leuk, misschien hou ik gewoon van weemoed.

  2. Hier ook een fan van de herfst,….kan zo genieten van de donkere, regenachtige herfstdagen,…….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s