lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

1 reactie

Ik ben er, maar eigenlijk ben ik er niet. Alles gaat zo’n beetje aan mij voorbij, met als grootste slachtoffers: Zoon en Lief.

Tijd om op de rem te gaan staan, is er eigenlijk ook al niet. Iedere verlofdag die ik probeer in te plannen, eindigt er toch weer mee dat ik zit te werken, dus plan ik er beter geen, want we hebben er hier toch niets aan. Ik heb het graag druk en ik hou van een uitdaging, maar er zijn grenzen. Los daarvan werk ik om te leven, maar leef ik niet om te werken.

Vrijdag kon ik bij wijze van uitzondering Zoon eens afhalen op school, met de fiets dan nog (dat ik dan alweer de vraag kreeg van ’t werk wanneer ik bereikbaar was en wanneer ik dit en dat nog kon doen, vergeten we voor het gemak even), en ik bedacht dat ik dit eigenlijk wel eens vaker zou willen doen.

Dus werden er knopen doorgehakt, want we snakken naar rust. Ik, maar ook Lief, want alles komt op zijn schouders terecht: Zoon, verbouwingen, huishouden… Binnenkort neem ik een maand ouderschapsverlof. Daarnaast zoek ik ook actief een nieuwe job. Een parttime job, als het even kan, en zo wat dichter bij huis zou eigenlijk ook wel eens aangenaam zijn, for a change.

Om maar te zeggen: ik ben er nog, maar nog eventjes toch ook weer niet.

One thought on “

  1. Pingback: Op! | The endless variations on everyday life

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s