lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

Herkenbaar

Een reactie plaatsen

Ik haalde een fleurig potje Petit Gervais uit mijn lunchtas.

Ik had die oorspronkelijk voor Zoon gekocht, want hij at die graag. Opeens wou hij ze echter niet meer eten en aangezien de potjes ondertussen hun houdbaarheidsdatum met een dag hadden overschreden en het zonde was om ze weg te gooien, offerde ik mij maar op, hoewel ik daar steevast maagpijn aan overhoud.

Toen, op dat eigenste moment, had ik opeens een déjà vu-gevoel. Ik zag beelden van mijn moeder die dingen zat te eten die ze anders nooit zou gegeten hebben, omdat mijn broer en ik die graag wilden, maar deze dan toch niet zo lekker vonden als het er had uitgezien en ze die ook niet wou weggooien.

Jawel, l’histoire se répète. Ook op dat vlak…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s