lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

To tuut or not to tuut, that’s the question

3 reacties

Tot nu toe kwam het er nog niet echt van om Zoon zijn tuut afhandig te maken. Het speelde wel al enkele keren door mijn hoofd, maar doorgaans viel dat qua timing wat ongelukkig, waardoor ik het maar liet voor wat het was. Bovendien bleef de tuut – altijd al – gewoon in bed, “want tuutjes zijn om te slapen”.

Omdat jongens van 3,5 jaar toch al grote kerels zijn, bereidden we hem voor dat we de tuut dit jaar aan de Sint zouden geven, in ruil voor een geschenkje van de Sint. Hij vroeg “een betonmixer”, en ik gaf de boodschap door aan de Sint. Ik schreef Zoon afgelopen week in voor een date met de Sint in Gent aan de tuutjesboom (omdat ik dat een prachtinitiatief vind en niets gelijkaardigs in de buurt vind) en 4 december stond sindsdien dik aangeduid in onze agenda’s. Ik liet Zoon ook al weten dat hij zijn tuut dan in de tuutjesboom mocht hangen, want een goed voorbereid kind is wel handig (in ons geval toch). Dat zag hij helemaal zitten.

Fast forward naar vandaag. Ik ging met Zoon naar een voorleessessie in een kinder- en jeugdboekenwinkel (start van de voorleesweek) en daar stond op een van de schappen een superschattige Dikkie Dik verleidelijk te wezen. Uiteraard had Zoon die gezien en hij wou die “zo graag, mama, om mee te slapen”. Ik stelde voor om die aan de Sint te vragen, in ruil voor zijn tuut, om mee te slapen, maar “zo lang kan ik niet wachten, mama”. Ik wist hem af te leiden en we vertrokken naar huis.

Uiteraard was hij Dikkie Dik thuis niet vergeten. Toen hoorde ik de woorden van een vriendin weergalmen over de tuuthistories bij haar kinderen en het ijzer smeden als het heet is, want voor je ’t weet zijn ze ziek, zijn er andere grote veranderingen op til of is er wel een andere reden waardoor het dan toch weer niet goed uitkomt. Ik vroeg hem dus of hij dan misschien nu al zijn tuutjes wou inruilen en ja, dat wou hij. Hij wou er zelfs helemaal voor naar Spanje, “want daar woont de Sint, hรฉ mama.” Ik zei dat Spanje wel wat ver was en wist niet direct of en waar de Sint vandaag zou opdraven. Ik zat nog op een plausibel antwoord te broeden, toen Lief voorstelde om samen terug te gaan naar de boekenwinkel, zijn tuutjes aan de mevrouw van de winkel te geven en dat wij dan de knuffel voor hem zou kopen. Het was allemaal goed.

Heel stoer gaf hij zijn twee tuutjes aan de mevrouw van de winkel, ik slikte een krop door (mijn jongen wordt groot), was stiekem wel trots op hem, maar had zo mijn twijfels bij het bedritueel van vanavond.

Terwijl ik daarnet de gordijnen in zijn kamertje dicht deed, hoorde ik Zoon in zijn bed kruipen en vragen: “Waar is mijn tuut?” Ik geef toe dat ik dacht: “O jee, daar hebben we het,” maar antwoordde kordaat dat hij die toch aan de mevrouw van de winkel had gegeven in ruil voor Dikkie Dik. Toen zei hij: “A ja, nu weet ik het weer.” En dat was dat.

Ondertussen ligt hij te knorren. Hij kwam een aantal keer uit zijn bed vanavond, maar dat had niets met de tuut te maken, of misschien toch een beetje, want het was uiteindelijk wel een bewogen dag en bewogen dagen hebben nu eenmaal hun invloed op het slaapgedrag van Zoon.

Naar de tuut vroeg hij echter niet meer en Dikkie Dik slaapt dicht tegen hem aan.

3 thoughts on “To tuut or not to tuut, that’s the question

  1. Hopelijk blijft het zo vlot gaan. En Dikkie Dik heeft hij dan wel verdiend, hรจ.

  2. Chattheo was gek op zijn tut en ook ik vreesde het ergste, maar niks was minder waar, aan de Sint gegeven en nooit meer naar gevraagd ๐Ÿ™‚

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s