lentebloem

the endless variations on everyday life… cause nothing ever happens twice

De Zusjes

1 reactie

Prachtig weer vandaag en dus werd het een buitendagje.

De stormschade werd geruimd; de oude bomen in onze tuin hebben afgezien en er diende serieus te worden gesnoeid. Zoon ontdekte zo dat de kippen – die de hele tuin voor zich hebben, maar hun eieren doorgaans in hun hok leggen – stiekem toch hun eieren op een nieuwe plaats hadden gedropt. Fier kwam hij met een emmertje eieren af.

Tot voor kort waren dan ook de Zusjes van de partij. Ze dribbelden vakkundig in de weg als je iets wilde snoeien, kropen vanboven op je als je ergens ging liggen om van de zon te genieten, of kwamen eindeloos hun bal voor je voeten deponeren. De tuin is, sinds ze er niet meer zijn, leeg, zijn ziel kwijt.

Zoon zei vanavond, na de hele dag buiten te hebben gespeeld en er met geen woord te hebben over gerept: “Mama, ik ben zo verdrietig, omdat ik de Zusjes zo hard mis. Ze zijn mijn beste vrienden.”

Toen zei mijn hart heel luid krak.

Ik knuffelde hem en vertelde hem dat ik hen ook nog altijd ongelooflijk hard mis, want dat het ook mijn beste vrienden waren. Ik vertelde nog eens dat ze heel oud (bijna 105 jaar in mensenjaren) en heel ziek waren, en daarom gestorven waren. Het leek mij echter belangrijk dat hij met een goed gevoel ging slapen en dus begon ik over hun fratsen te vertellen die ons altijd aan het lachen maakten. Hij pikte in en lachte weer.

Maar hij heeft gelijk: het went niet, zonder de zusjes.

One thought on “De Zusjes

  1. Zo triest…. Gelukkig hebben ze nog mooie jaren gekend bij jullie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s